حسود

امام على عليه السلام:هر كه شيفته حسادت باشد، نحسى و شور بختى شيفته او گردد.

امام على عليه السلام:حسادت، مَركَب رنج است.

امام على عليه السلام:ثمره حسادت، رنج و بدبختى در دنيا و آخرت است.

امام على عليه السلام:هر كه حسادت را رها كند، محبوب مردمان شود.

امام على عليه السلام:حسود را جز نابودى نعمتِ [محسود]شفا ندهد.

امام على عليه السلام:حسود از بديها (ناراحتيهاى ديگران) شاد مى شود و از شاديها [ى مردم]غمگين.

امام على عليه السلام:حسود، زوال نعمت از محسود را براى خود نعمت مى داند.

امام على عليه السلام:حسود به زبان لاف دوستى مى زند و در عمل، مخفيانه دشمنى مى ورزد؛ بنا بر اين، او نام دوست را برخود دارد اما صفت دشمن را.

امام على عليه السلام:ستمگرى چون حسود نديدم، كه به ستمديده شبيه تر باشد.

امام على عليه السلام:ستمگرى چون حسود نديدم، كه به ستمديده شبيه تر باشد: جانى سرگردان دارد و دلى بيقرار و اندوهى پيوسته.

امام على عليه السلام:از حسود همين براى تو بس است كه وقتى تو شادى، او غمگين است.

امام على عليه السلام:آنچه حسود [از حسادت خود]مى كشد، او را بس است.

امام صادق عليه السلام:خيرخواهى و راهنمايى از حسود محال است.

امام صادق عليه السلام:حسود، پيش از آن كه به محسود زيان رساند، به خود زيان مى زند؛ مانند ابليس، كه با حسد ورزى، براى خود نفرين خريد و براى آدم عليه السلام برگزيدگى.