حدیث دربارهآفرينش انسان
الإمامُ الرِّضا عليه السلامـ و قد سألَهُ رجُلٌ مِن الزَّنادِقَةِ: فما الدّليلُ علَيهِ؟ ـ: إنّي لَمّا نَظَرتُ إلى جَسَدي فلَم يُمْكِنّي فيهِ زِيادَةٌ و لا نُقْصانٌ في العَرضِ و الطُّولِ و دَفعِ المَكارِهِ عنهُ و جَرِّ المَنفَعَةِ إلَيهِ عَلِمتُ أنّ لهذا البُنْيانِ بانِيا، فأقْرَرْتُ بهِ. مَع ما أرى من دَوَران الفَلَكِ بقُدْرَتِهِ، و إنْشاءِ السَّحابِ، و تَصْريفِ الرِّياحِ، و مَجْرى الشّمسِ و القَمَرِ و النُّجومِ، و غيرِ ذلكَ مِن الآياتِ العَجيباتِ المُتْقَناتِ، عَلِمْتُ أنّ لِهذا مُقَدِّرا و مُنْشِئا. ۱
امام رضا عليه السلامـ در پاسخ به زنديقى كه پرسيد: دليل وجود خدا چيست؟ ـفرمود: من وقتى به جسم خود نگريستم و ديدم كه نمى توانم در قد و پهناى آن كم و زياد كنم و بديها (بيماريها) را از آن دور سازم و سود و منفعتى به آن برسانم، دريافتم كه اين ساختمان را معمار و سازنده اى است؛ پس به وجود او اقرار كردم.
افزون بر اين، از مشاهده چرخش فلك به قدرت او، و پديد آوردن ابرها و به حركت در آوردن بادها و حركت خورشيد و ماه و ستارگان و ديگر نشانه هاى متقنِ شگفت آور، پى بردم كه اين همه را مدبّر و پديد آورنده اى است.
۱.التوحيد: 251/3.