پيشقراولان سپاه

امام على عليه السلامـ هنگام رويارويى با دشمن ـگفت: خدايا! تو نگهدارنده و يار و ياور من هستى. خدايا! به كمك تو يورش مى برم و با يارى تو مى جنگم.

شرح نهج البلاغه:هر گاه على عليه السلام رهسپار جنگى مى شد، پيش از آن كه بر مركب بنشيند، نام خدا را مى برد و مى گفت: خدا را بر نعمتها و فضلى كه به ما بخشيده است سپاس مى گوييم، «پاك و منزّه است خدايى كه اين (مركب) را رام ما ساخت و گر نه ما را توان آن نبود. آن گاه رو به قبله مى كرد و دستان خود را به آسمان بر مى داشت و عرض مى كرد: پروردگارا! گامها به سوى تو روان است و پيكرها خود را براى تو به رنج مى افكنند و دلها به سوى تو پر مى كشد و دستها به سوى تو برداشته شده است و ديدگان خيره توست.

امام صادق عليه السلام:امير المؤمنين هرگاه مى خواست به جنگ رود اين دعاها را مى خواند: خدايا! تو اين راه را به ما نشان دادى و خشنوديت را در آن نهادى و دوستانت را به سوى آن خواندى و آن را ارزشمندترين راه خود دانستى.

امام على عليه السلامـ در سفارش به زياد بن نضر ـفرمود: بدان كه پيشقراولان سپاه چشمهاى آن هستند و چشمان پيشقراولان، طلايه داران ايشانند. پس، هرگاه از مرزهاى سرزمين خود بيرون رفتى و به دشمنت نزديك شدى، بيدرنگ طلايه داران را به هر سو و به پاره اى از درّه ها و درخت زارها و كمينگاهها و به هر گوشه اى روانه ساز تا مبادا دشمن تان در كمين شما باشد و ناگهان بر شما بتازد.