حدیث دربارهتشويق به مواسات

الكافىـ به نقل از مُعَلّى بن خُنَيس ـ: امام صادق عليه السلام در شبى كه نَم نَمْ باران مى آمد، به قصد صُفّه ۶ بنى ساعده خارج شد. من در پى ايشان به راه افتادم. ناگاه، چيزى از دست ايشان افتاد. گفت: «بسم اللّه. خدايا! به ما برگردان». من جلو رفتم و سلام كردم. فرمود: «معلّى؟». گفتم: بله، فدايت شوم! فرمود: «با دستت بگرد و آنچه يافتى، به من بده». من گشتم. ديدم مقدار زيادى نان، روى زمين، پراكنده شده است، و هر چه مى يافتم، تحويل ايشان مى دادم. ناگاه كيسه چرمينى پر از نان يافتم كه نمى توانستم آن را بلند كنم. گفتم: فدايت شوم! آن را روى سرم حمل مى كنم. فرمود: «نه. من به اين كار، از تو سزاوارترم؛ امّا همراهم بيا». ما به صُفّه بنى ساعده رفتيم. عدّه اى را ديديم كه خوابيده اند. امام عليه السلام آهسته يكى دو گِرده نان كنار هر كدام گذاشت تا به نفر آخر رسيد. سپس برگشتيم. گفتم: فدايت شوم! آيا اينها حق را مى شناسند (شيعه هستند)؟ فرمود: «اگر مى شناختند، در دادن نمك هم نسبت به آنها مواسات مى كرديم».