عقيل

امام على عليه السلام:به خدا سوگند، اگر شب را روى گياه خاردار به سر برم يا در طوق هاى آهنين كشيده شوم، برايم خوش تر است كه در روز رستاخيز، خدا و رسولش را ملاقات كنم، در حالى كه ستمكار بر برخى بندگان باشم، و به ناحق، چيزى را به دست آورده باشم؛ و چگونه ستم روا دارم بر كسى به خاطر جانى كه به سرعت به سوى نابودى روان است و ماندنش در خاك، طولانى است؟ به خدا سوگند، عقيل را ديدم كه سخت نيازمند است و از من، يك من از گندم شما را تقاضا كرد و كودكانش را ديدم كه از تنگ دستى، ژوليده موى و تيره رنگ بودند؛ گويى چهره هايشان با نيلْ سياه و كبود شده است، و عقيل، پى در پى به من مراجعه كرد و خواسته اش را تكرار كرد. به گفته هايش گوش دادم. پنداشت كه دينم را به او مى فروشم و از او پيروى مى كنم و راه خودم را ترك مى

المناقب، ابن شهر آشوب:عقيل بر او (على عليه السلام) وارد شد و به حسن عليه السلام گفت: عمويت را بپوشان. حسن عليه السلام با لباسى از لباس هايش و ردايى از رداهاى خود، او را پوشانيد. چون هنگام شام شد، [غذا]نان و نمك بود. عقيل گفت: چيزى جز آنچه مى بينم، نيست؟ [على عليه السلام] فرمود: «مگر اين، نعمت خدا نيست؟ او را بسيار سپاسگزاريم». عقيل گفت: مالى به من ده تا بدهى ام را بپردازم و زود، خواسته ام را برآور تا از نزدت بروم. فرمود: «اى ابويزيد! بدهى ات چه مقدار است؟». گفت: صدهزار درهم. فرمود: «به خدا سوگند، اين مقدار نزد من نيست و من، مالك چنين مقدارى نيستم؛ امّا شكيبايى كن تا سهم من [از بيت المال]برسد و با تو نصف كنم، و اگر نبود كه براى اهل و عيالْ نياز است، همه را به تو مى بخشيدم».