حدیث دربارهمعلوم بودن نتيجه شورا پيش از مشورت

شرح نهج البلاغة عن القطب الراوندي:إنَّ عُمَرَ لَمّا قالَ: كونوا مَعَ الثَّلاثَةِ الَّتي عَبدُ الرَّحمنِ فيها، قالَ ابنُ عَبّاسٍ لِعَلِيٍّ عليه السلام: ذَهَبَ الأَمرُ مِنّا، الرَّجُلُ يُريدُ أن يَكونَ الأَمرُ في عُثمانَ. فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: وأنَا أعلَمُ ذلِكَ، ولكِنّي أدخُلُ مَعَهُم فِي الشّورى؛ لِأَنَّ عُمَرَ قَد أهَّلَنِي الآنَ لِلخِلافَةِ، وكانَ قَبلَ ذلِكَ يَقولُ: إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله قالَ: إنَّ النُّبُوَّةَ وَالإِمامَةَ لا يَجتَمِعانِ في بَيتٍ، فَأَنَا أدخُلُ في ذلِكَ لِاُظهِرَ لِلنّاسِ مُناقَضَةَ فِعلِهِ لِرِوايَتِهِ. ۱
شرح نهج البلاغةـ به نقل از قُطب راوندى ـ: چون عمر گفت: با سه نفرى باشيد كه عبد الرحمان در ميان آنهاست، ابن عبّاس به على عليه السلام گفت: حكومت از دست ما رفت! عمر مى خواهد كه كار در درست عثمان باشد. على عليه السلام فرمود: «من نيز اين را مى دانم؛ امّا همراه آنها در شورا داخل مى شوم تا آشكار شود كه اكنون عمر، مرا شايسته خلافت مى بيند. او پيش از اين مى گفت كه پيامبر خدا فرموده است: نبوّت و امامت، با هم در يك خانه جمع نمى شوند. من در پيش ديد مردم در شورا داخل مى شوم تا تناقض كردارش را با روايتى كه نقل كرده است، روشن كنم».
۱.
شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 189.

احادیث دیگر این موضوع

۳
الإرشادـ به نقل از ابو صادق ـ: چون عمر، خلافت را در شوراى شش نفرى نهاد و گفت: اگر دو نفر با يك نفر و دو نفر با نفر ديگر بيعت كردند، با آن سه نفرى باشيد كه عبد الرحمان در ميان آنهاست و آن سه نفرى را كه عبد الرحمان در ميان آنان نيست، [چنانچه مخالفت ورزيدند،]بكشيد، امير مؤمنان، در حالى كه بر دست عبد اللّه بن عبّاس تكيه داشت، بيرون آمد و به او فرمود: «اى ابن عبّاس! اين گروه، پس از پيامبرتان با شما دشمنى كردند، همان گونه كه با پيامبرتان در زندگى اش به دشمنى برخاستند. آگاه باش كه به خدا سوگند، جز شمشير، آنان را به راه حق باز نمى گرداند». ابن عبّاس به او گفت: به چه دليل [اين سخن را مى گويى]؟ فرمود: «آيا سخن عمر را نشنيدى كه گفت: اگر دو نفر با يك نفر و دو نفر با يك نفر ديگر بيعت كردند، با آن سه نفرى باشيد كه عبد الرحمان در ميان آنهاست و سه نفرى را كه عبد الرحمان در ميان آنان نيست، [چنانچه مخالفت ورزيدند،]بكشيد؟». ابن عبّاس گفت: چرا. فرمود: «آيا نمى دانى كه عبد الرحمان، پسر عموى سعد است و با عثمان [نيز]خويشاوندى سببى خواهر عثمان، همسر عبد الرحمان بود. (م) دارد؟». گفت: چرا. فرمود: «عمر مى دانست كه سعد و عبد الرحمان و عثمان، يك نظر دارند و با هر يك از آنان كه بيعت شود، آن دو نفر ديگر با او هستند. پس به كشتن مخالفان آنها فرمان داد و باكى ندارد كه وقتى من و زبير را مى كشد، طلحه هم كشته شود. بدان كه به خدا سوگند، اگر عمَر زنده بمانَد، زشتى نظرش را درباره ما از گذشته تا كنون به او مى فهمانم و اگر بميرد، روز داورى، من و او را گرد هم مى آورَد».