حدیث دربارهمعلوم بودن نتيجه شورا پيش از مشورت

تاريخ الطبري:قالَ عَلِيٌّ لِقَومٍ كانوا مَعَهُ مِن بَني هاشِمٍ: إن اُطيَع فيكُم قَومُكُم لَم تُؤَمَّروا أبَدا. وتَلَقّاهُ العَبّاسُ فَقالَ: عُدِلَت عَنّا! فَقالَ: وما عِلمُكَ؟ قالَ: قُرِنَ بي عُثمانُ، وقالَ: كونوا مَعَ الأَكثَرِ، فَإِن رَضِيَ رَجُلان رَجُلاً، ورَجُلانِ رَجُلاً، فكونوا مَعَ الَّذينَ فيهِم عَبدُ الرَّحمنِ بنُ عَوفٍ، فَسَعدٌ لا يُخالِفُ ابنَ عَمِّهِ عَبدَ الرَّحمنِ، وعَبدُ الرَّحمنِ صِهرُ عُثمانَ؛ لا يَختَلِفونَ، فَيُوَلّيها عَبدُ الرَّحمنِ عُثمانَ أو يُوَلّيها عُثمانُ عَبدَ الرَّحمنِ، فَلَو كانَ الآخَرانِ مَعي لَم يَنفَعاني. ۱
تاريخ الطبرى:على عليه السلام به كسانى از بنى هاشم كه با او بودند، فرمود: «اگر در ميان شما از قومتان (قريش) پيروى شود، هيچ گاه اِمارت به شما نمى رسد». عبّاس، او را ديد. [على عليه السلام] به او فرمود: «[خلافت]از ما گرفته شد!». گفت: از كجا مى دانى؟ فرمود: «عثمان در كنار من قرار داده شده است و [عمر] گفته است: با اكثريّت باشيد و اگر دو نفر به يك نفر و دو نفر ديگر به شخص ديگرى راضى شدند، با دسته اى باشيد كه عبد الرحمان بن عوف در آنهاست. سعد با پسر عمويش عبد الرحمان، مخالفت نمى كند و عبد الرحمان با عثمان، خويشاوندى سببى دارد. [آنان] با هم مخالفت نمى كنند. پس يا عبد الرحمانْ خلافت را به عثمان مى سپارد، يا عثمان آن را به عبد الرحمان؛ و حتّى اگر دو نفر ديگر هم با من باشند، براى من سودى ندارد».
۱.
تاريخ الطبري: ج 4 ص 229

احادیث دیگر این موضوع

۳
الإرشادـ به نقل از ابو صادق ـ: چون عمر، خلافت را در شوراى شش نفرى نهاد و گفت: اگر دو نفر با يك نفر و دو نفر با نفر ديگر بيعت كردند، با آن سه نفرى باشيد كه عبد الرحمان در ميان آنهاست و آن سه نفرى را كه عبد الرحمان در ميان آنان نيست، [چنانچه مخالفت ورزيدند،]بكشيد، امير مؤمنان، در حالى كه بر دست عبد اللّه بن عبّاس تكيه داشت، بيرون آمد و به او فرمود: «اى ابن عبّاس! اين گروه، پس از پيامبرتان با شما دشمنى كردند، همان گونه كه با پيامبرتان در زندگى اش به دشمنى برخاستند. آگاه باش كه به خدا سوگند، جز شمشير، آنان را به راه حق باز نمى گرداند». ابن عبّاس به او گفت: به چه دليل [اين سخن را مى گويى]؟ فرمود: «آيا سخن عمر را نشنيدى كه گفت: اگر دو نفر با يك نفر و دو نفر با يك نفر ديگر بيعت كردند، با آن سه نفرى باشيد كه عبد الرحمان در ميان آنهاست و سه نفرى را كه عبد الرحمان در ميان آنان نيست، [چنانچه مخالفت ورزيدند،]بكشيد؟». ابن عبّاس گفت: چرا. فرمود: «آيا نمى دانى كه عبد الرحمان، پسر عموى سعد است و با عثمان [نيز]خويشاوندى سببى خواهر عثمان، همسر عبد الرحمان بود. (م) دارد؟». گفت: چرا. فرمود: «عمر مى دانست كه سعد و عبد الرحمان و عثمان، يك نظر دارند و با هر يك از آنان كه بيعت شود، آن دو نفر ديگر با او هستند. پس به كشتن مخالفان آنها فرمان داد و باكى ندارد كه وقتى من و زبير را مى كشد، طلحه هم كشته شود. بدان كه به خدا سوگند، اگر عمَر زنده بمانَد، زشتى نظرش را درباره ما از گذشته تا كنون به او مى فهمانم و اگر بميرد، روز داورى، من و او را گرد هم مى آورَد».