حدیث دربارهمعلوم بودن نتيجه شورا پيش از مشورت
تاريخ الطبري:قالَ عَلِيٌّ لِقَومٍ كانوا مَعَهُ مِن بَني هاشِمٍ: إن اُطيَع فيكُم قَومُكُم لَم تُؤَمَّروا أبَدا. وتَلَقّاهُ العَبّاسُ فَقالَ: عُدِلَت عَنّا! فَقالَ: وما عِلمُكَ؟ قالَ: قُرِنَ بي عُثمانُ، وقالَ: كونوا مَعَ الأَكثَرِ، فَإِن رَضِيَ رَجُلان رَجُلاً، ورَجُلانِ رَجُلاً، فكونوا مَعَ الَّذينَ فيهِم عَبدُ الرَّحمنِ بنُ عَوفٍ، فَسَعدٌ لا يُخالِفُ ابنَ عَمِّهِ عَبدَ الرَّحمنِ، وعَبدُ الرَّحمنِ صِهرُ عُثمانَ؛ لا يَختَلِفونَ، فَيُوَلّيها عَبدُ الرَّحمنِ عُثمانَ أو يُوَلّيها عُثمانُ عَبدَ الرَّحمنِ، فَلَو كانَ الآخَرانِ مَعي لَم يَنفَعاني. ۱
تاريخ الطبرى:على عليه السلام به كسانى از بنى هاشم كه با او بودند، فرمود: «اگر در ميان شما از قومتان (قريش) پيروى شود، هيچ گاه اِمارت به شما نمى رسد».
عبّاس، او را ديد. [على عليه السلام] به او فرمود: «[خلافت]از ما گرفته شد!».
گفت: از كجا مى دانى؟
فرمود: «عثمان در كنار من قرار داده شده است و [عمر] گفته است: با اكثريّت باشيد و اگر دو نفر به يك نفر و دو نفر ديگر به شخص ديگرى راضى شدند، با دسته اى باشيد كه عبد الرحمان بن عوف در آنهاست.
سعد با پسر عمويش عبد الرحمان، مخالفت نمى كند و عبد الرحمان با عثمان، خويشاوندى سببى دارد. [آنان] با هم مخالفت نمى كنند. پس يا عبد الرحمانْ خلافت را به عثمان مى سپارد، يا عثمان آن را به عبد الرحمان؛ و حتّى اگر دو نفر ديگر هم با من باشند، براى من سودى ندارد».
۱.
تاريخ الطبري: ج 4 ص 229