واقعه غدير

الغدير:در سال دهم هجرت، پيامبر خدا تصميم به حج گزاردن گرفت و آن را به مردم اعلام كرد. مردم فراوانى به مدينه آمدند تا در حج به او اقتدا كنند؛ حجّى كه حجّة الوداع، حَجّة الاسلام، حَجّة البلاغ، حَجّة الكمال و حَجّة التمام خوانده مى شود و پيامبر صلى الله عليه و آله پس از هجرت تا زمان وفاتش، بجز آن، حجّى نگزارد. پيامبر صلى الله عليه و آله غسل كرد و به خود، روغن ماليد و موهايش را شانه زد و تنها با دو لباس صُحارى، ۲۹ يعنى: پيراهن و لُنگ، در روز شنبه، پنج يا شش روز مانده به آخر ذى قعده، از مدينه بيرون آمد و همه زنان خود را در كجاوه ها با خود برد. اهل بيتش و نيز عموم مهاجر و انصار و هر كس از قبيله هاى عرب و توده مردم كه خواست، هم با او آمدند. هنگام خروجش از مدينه، آبله يا حصبه اى آمد كه بسيارى

امام حسين عليه السلام:چون پيامبر خدا از حجّة الوداع بازگشت، در سرزمينى به نام «ضوجان» ۳ پياده شد و اين آيه نازل شد: «اى پيامبر! آنچه از سوى پروردگارت بر تو نازل شده، برسان و اگر چنين نكنى، رسالتش را نگزارده اى و خداوند، تو را از مردم حفظ مى كند» . پس چون حفظش از [گزند] مردم نازل شد، ندا داد: «نماز جماعتِ همگانى!». پس مردم به گرد او جمع شدند و حضرت گفت: «چه كس به شما از شما سزاوارتر است؟». همه فريادزنان گفتند: خدا و پيامبرش. پس دست على بن ابى طالب عليه السلام را گرفت و گفت: «هركه من مولاى اويم، على مولاى اوست. خدايا! هر كس با او دوستى مى كند، دوستش بدار و هر كس با او دشمنى مى ورزد، دشمنش بدار و هر كس يارى اش مى دهد، يارى اش كن و هر كس وا مى گذاردش، واگذارش، كه او از من است و من از اويم

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا از مدينه حج گزارْد، در حالى كه پيش از آن، همه فرمان هاى دينى را، جز حج و ولايت، به امّتش ابلاغ كرده بود. پس، جبرئيل عليه السلام به نزدش آمد و گفت: اى محمّد! خداوند ـ نامش بزرگ باد! ـ به تو سلام مى رساند و مى گويد: «من هيچ يك از پيامبران و فرستادگانم را جز پس از تكميل دين و استوار كردن حجّتم، قبض روح نكرده ام و از اين دين، دو فريضه به عهده تو مانده كه نياز است به قومت برسانى. فريضه حج و فريضه ولايت و خلافت پس از خودت؛ چرا كه من زمينم را از حجّت، تهى ننهادم و هرگز آن را تهى نمى نهم». خداوند ـ ستايشش شكوهمند باد! ـ به تو فرمان مى دهد كه حج را به قومت ابلاغ كنى و خود، حج بگزارى و نيز هر كس از شهرنشينان و اطراف و اكناف و باديه نشينان كه مى توانند، با تو حج

امام باقر عليه السلام:چون خداوند بر پيامبرش [آيه:] «اى پيامبر! آنچه را از پروردگارت بر تو نازل شده، برسان و اگر چنين نكنى، رسالتش را نگزارده اى و خداوند، تو را از مردم، حفظ مى كند. خداوند، كافران را هدايت نمى كند» را نازل كرد، پيامبر خدا دست على عليه السلام را گرفت و گفت: «اى مردم! هيچ يك از پيامبران پيش از من نبوده، جز آن كه دعوت حق را در پايان عمر لبيك گفته است. نزديك است كه من هم فرا خوانده شوم و دعوت حق را اجابت كنم. [درباره رسالت]هم از من سؤال مى شود و هم از شما. چه پاسخ مى گوييد؟». گفتند: گواهى مى دهيم كه تو [پيام رسالت را]ابلاغ نمودى و خيرخواهى كردى و آنچه بر گردنت بود، رساندى. پس، خدا برترين پاداشى را كه به فرستادگانش داده، به تو بدهد! پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «خدايا!

شواهد التنزيلـ به نقل از زياد بن منذر ـ: نزد امام باقر عليه السلام بودم و او با مردم سخن مى گفت كه مردى از اهالى بصره به نام عثمان اَعشى ـ كه از حسن بصرى، حديث نقل مى كرد ـ به سوى او آمد و گفت: اى زاده پيامبر خدا، خدايم فدايت كند! حسن به ما مى گويد كه آيه: «اى پيامبر! آنچه را از پروردگارت بر تو نازل شده، برسان» ، در حقّ مردى نازل شده است؛ ولى نمى گويد درباره چه كسى است! امام عليه السلام گفت: «اگر مى خواست، مى توانست بگويد؛ امّا مى ترسد! جبرئيل عليه السلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله فرود آمد و گفت: خداوند به تو فرمان مى دهد كه امّتت را به نمازشان راهنمايى كنى. او هم چنين كرد. بار ديگر آمد و گفت: خداوند به تو فرمان مى دهد كه امّتت را به زكاتشان راهنمايى كنى. او هم چنين كرد. سپس فرود

امام باقر عليه السلام:چون جبرئيل عليه السلام در حَجّة الوداع براى علنى ساختن امر (ولايت) على بن ابى طالب عليه السلام آيه: «اى پيامبر! آنچه را از سوى پروردگارت بر تو نازل شده، برسان» (تا آخر آن) را براى پيامبر صلى الله عليه و آله آورد، پيامبر صلى الله عليه و آله سه روز درنگ كرد تا به جُحفه رسيد؛ امّا از بيم مردم، دست او را نگرفت [و اعلان نكرد]. چون [پيامبر صلى الله عليه و آله] روز غدير در جحفه و در جايى به نام «مَهْيَعه» پياده شد، ندا داد: «نماز همگانى!» و مردم گرد آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «چه كسى به شما از خودتان سزاوارتر است؟». مردم با صداى بلند گفتند: خدا و پيامبرش. سپس بار دوم پرسيد. گفتند: خدا و پيامبرش. سپس بار سوم گفت. گفتند: خدا و پيامبرش. پس دست على عليه