حدیث دربارهضربه سرنوشت ساز در جنگ خندق

السنن الكبرىـ به نقل از ابن اسحاق ـ: عمرو بن عبد ود، در جنگ خندق، [از لشكرگاه،]بيرون آمد و فرياد برآورد: چه كسى به مبارزه مى آيد؟ على عليه السلام در حالى كه غرق در آهن و فولاد بود، برخاست و گفت: اى پيامبر خدا، من هماورد اويم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «او عمرو است. بنشين!». عمرو ندا داد: آيا مردى [در ميان شما] نيست؟ و به سرزنش آنان پرداخت و گفت: كجاست آن بهشتى كه مى پنداريد كشتگان شما به آن وارد مى شوند؟ آيا مردى به پيكار من در نمى آيد؟ پس على عليه السلام برخاست و گفت: اى پيامبر خدا، من! فرمود: «بنشين!». عمرو، بار سوم فرياد زد و شعرى خواند. على عليه السلام برخاست و گفت: اى پيامبر خدا، من! فرمود: «او عمرو است». على عليه السلام گفت: حتّى اگر عمرو باشد [، من آماده ام]. پيامبر خدا به او اجازه داد و على عليه السلام به سوى او رفت و به نزديكش رسيد و شعرى خواند. عمرو به او گفت: تو كيستى؟ گفت: «من على هستم». گفت: پسر عبد مناف؟ گفت: «من على پسر ابو طالبم». گفت: جز تو، اى برادر زاده! كسى از عموهايت به ميدان بيايد كه از تو بزرگ تر باشد؛ چرا كه من خوش ندارم خون تو را بريزم. على عليه السلام گفت: «امّا به خدا سوگند، من بدم نمى آيد كه خون تو را بريزم». عمرو، خشمناك شد و [از اسب] فرود آمد و شمشيرش را چون شعله آتش بيرون كشيد و خشمگينانه به على عليه السلام رو آورد و على عليه السلام هم با سپرش از او استقبال كرد. عمرو با شمشير، ضربه اى بر او وارد كرد كه سپر را دريد و شمشير در آن فرو رفت و به سرِ على عليه السلام رسيد و آن را زخمى كرد. على عليه السلام هم ضربه اى به رگ گردن او زد. پس، افتاد و گرد و غبار برخاست و پيامبر خدا، تكبير شنيد. پس دانست كه على عليه السلام، او را كشته است.