حدیث دربارهدعا براى بركت ازدواج

الكافي عن أبي بصير:قالَ لي أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: إذا تَزَوَّجَ أحَدُكُم كَيفَ يَصنَعُ؟ قُلتُ: لا أدري. قالَ: إذا هَمَّ بِذلِكَ فَليُصَلِّ رَكعَتَينِ ويَحمَدِ اللّهَ، ثُمَّ يَقولُ: اللّهُمَّ إنّي اُريدُ أن أتَزَوَّجَ، فَقَدِّر لي مِنَ النِّساءِ أعَفَّهُنَّ فَرجا، وأحفَظَهُنَّ لي في نَفسِها وفي مالي، وأوسَعَهُنَّ رِزقا، وأعظَمَهُنَّ بَرَكَةً. ۱

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: امام صادق عليه السلامبه من فرمود: «وقتى يكى از شما ازدواج مى كند، چه مى كند؟». گفتم: نمى دانم. فرمود: «هرگاه به ازدواج تصميم گرفت، دو ركعت نماز بخواند و خدا را سپاس گويد. سپس بگويد: خداوندا! من مى خواهم ازدواج كنم. از زنان، آن را كه پاكدامن تر، خودنگهدارتر، مال نگهدارتر، خوش روزى تر، و بابركت تر است، برايم مقدّر ساز!».

۱.الكافي: 3 / 482 / 2 وج 5 / 501 / 3 عن أبي بصير عن الإمام الباقر عليه السلام، كتاب من لا يحضره الفقيه: 3 / 394 / 4387، تهذيب الأحكام: 7 / 407 / 1627 وفيه «فأقدر» بدل «فقدّر».

کلیدواژه‌ها برکت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان دعاهای برکت آفرین +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[در شب زفاف،] هرگاه همسرِ كسى را نزد او فرستادند، دو ركعت نماز بخواند و دست بر پيشانى زن بكشد و بگويد: «خدايا! براى من نسبت به خانواده ام و براى همسرم نسبت به من بركت قرار بده و تا آن گاه كه ميان ما را جمع مى كنى، با خير و خُجستگى و بركت باشد، و اگر ميان ما جدايى انداختى، جدايى را به سوى هر نيكى قرار بده!». سپس بگويد: «ستايشْ خدايى را كه از گمراهى، هدايتم نمود، فقرم را برطرف ساخت، بيحالى مرا نشاط بخشيد، ذلّتم را عزّت داد، عيالمندى مرا پناه داد، مرا از بى همسرى درآورد، حرفه اى را به خدمت من گماشت، تنهايى ام را مونس بخشيد، و تنگدستى ام را برطرف ساخت؛ ستايشى فراوان، پاك و خجسته براى آنچه عطا كردى ـ اى پروردگار! ـ و براى آنچه قسمت (روزى) نمودى و براى آنچه كرامت بخشيدى».

الكافىـ به نقل از ابو عبد اللّه برقى ـ: چون پيامبر خدا فاطمه زهرا عليهاالسلامرا به همسرى داد، گفتند: با [دعا براى] سازش و اولاد؟ فرمود: «نه؛ بلكه با خير و بركت».

عمل اليوم و الليلةـ به نقل از ابو بريده. از پدرش ـ: گروهى از انصار به على عليه السلام گفتند: آيا فاطمه عليهاالسلام نزد توست؟ امام عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و سلام داد، پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد: «پسر ابو طالب، چه كار دارد؟». گفت: [براى ازدواج،] به ياد فاطمه، دختر پيامبر خدا، افتادم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خوش آمدى» و بيش از آن نفرمود. على عليه السلامپيش آن گروه از انصار كه منتظرش بودند، برگشت. گفتند: چه خبر؟ [امام عليه السلام] گفت: نمى دانم، جز اين كه به من فرمود: «خوش آمدى». گفتند: از پيامبر خدا، يكى از اين دو براى تو بس است. او به تو، هم همسر داده و هم گشايش. پس از آن، آن هنگام كه پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را همسر مى داد، فرمود: «اى على! براى عروسى، مهمانى لازم است». سعد گفت: من قوچى دارم. نيز گروهى از انصار، چند صاع صاع، پيمانه اى است كه چهار مُد بگيرد. هر مد، يك چارك (حدود ده سير) است. ذرّت فراهم آوردند. چون شب عروسى شد، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «كارى نكن، تا مرا ديدار كنى» و آن گاه آبى طلبيد و از آن وضو گرفت. سپس آن را به روى على عليه السلامريخت و چنين دعا كرد: «خدايا! بر اين دو، مبارك گردان؛ بر اين دو، مبارك گردان، و براى اين دو و فرزندانشان مبارك گردان!».