كفّاره

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بيمارى، گناهان را محو مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:لحظه هاى درد، [آثار] لحظه هاى گناه را از ميان مى برد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن در بيمارى اش پاداش داده نمى شود؛ امّا گناه او فرو پوشانده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مؤمنى به بيمارى اى جانكاه مبتلا نمى شود، مگر آن كه گناهش بخشوده مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خداوند، او را به گرفتارى جسمى بيازمايد، آن گرفتارى برايش مايه فرو ريختن گناهان است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن، چون بيمارى به وى برسد و خداوند، او را عافيت دهد، اين بيمارى، كفّاره گناهان گذشته او و مايه اندرز براى آينده اوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، گاه بنده خويش را به ناتن درستى گرفتار مى كند تا اين ناتن درستى، كفّاره گناه وى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده چون بيمار شود، خداوند به فرشتگان خويش چنين وحى مى كند: «اى فرشتگانم! من، بنده ام را به بندى از بندهاى خويش گرفتار ساخته ام. اگر جانش را بستانم، او را مى آمرزم و اگر او را عافيت بخشم، در حالى [از بستر] بر مى خيزد كه هيچ گناهى ندارد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مرد و زن مسلمان و هيچ مرد و زن مؤمنى نيست كه بيمار شود، مگر آن كه خداوند، [برخى]از گناهانش را از او فرو مى نهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست كه بيمارى دامنگيرش شود و او را از آنچه تن درستان انجام مى دهند، باز دارد، مگر آن كه كفّاره گناهانش مى شود و هر چه پس از آن انجام دهد، فزونى اى بر كفّه اعمالش است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گاه به بنده خدا برخى از مصائب مى رسد تا در حالى بر زمينْ گام بر دارد كه هيچ گناهى براى وى نباشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار تن هستند كه اعمال خويش را در حالى كه هيچ گناهى براى آنان نمانده است، از نو مى آغازند: بيمار، چون بهبود مى يابد؛ مشرك، چون مسلمان مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! ناله مؤمن [به گاهِ بيمارى،] «سبحان اللّه» گفتن است، فريادش «لا إله إلّا اللّه» گفتن است، خفتنش بر بستر، عبادت است و از پهلو به پهلو چرخيدنش، جهاد در راه خداست، و اگر بهبود يابد، در حالى در ميان مردم راه مى رود كه هيچ گناهى براى او نيست.

تاريخ بغدادـ به نقل از اُمّ سُلَيم انصارى ـ: بيمار شدم و پيامبر خدا به عيادتم آمد. پرسيد: «اى مادر سُلَيم! آيا آتش و آهن و ناخالصى هاى آهن [به گاهِ گداخته شدن]را مى شناسى؟». گفتم: آرى، اى پيامبر خدا! فرمود: «پس ـ اى مادر سُلَيم ـ تو را مژده باد كه اگر از اين درد، به سلامتْ جان به در ببرى، از گناهان رَسته اى، آن سان كه آهن از ناخالصى هاى خود، جدا مى شود!».

سنن أبى داوودـ به نقل از اُمّ علاء ـ: هنگامى كه بيمار بودم، پيامبر خدا به عيادتم آمد و فرمود: «اى مادر علاء! مژده ات باد؛ چرا كه بيمارىِ مسلمان، چيزى است كه خدا به واسطه آن، گناهان او را از ميان مى برد، آن سان كه آتش، ناخالصى هاى طلا و نقره را مى برد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مَثَلِ [جانِ] بيمار، آن گاه كه بهبود مى يابد، همانند شفّافيت و رنگِ [زلالِ]تگرگ است، هنگامى كه از آسمانْ فرو مى ريزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون كسى را ديديد كه خداوند، او را به نادارى و بيمارى دچار كرده، [بدانيد كه]خداوند متعال، اراده كرده است كه او را پاك كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گاه، بنده بيمار مى گردد. پس، دلش نازك مى شود و برخى از گناهانى را كه از او سر زده، به ياد مى آورد و قطره اشكى، هر چند كوچك، از ديدگانش سرازير مى شود و آن گاه، خداوند عز و جل او را از گناهانش پاك مى سازد. پس اگر او را از بسترِ بيمارى بر خيزانَد، او را پاك شده [از گناه] بر مى خيزانَد و اگر جانش را بستاند، آن را پاك شده [از گناه]مى ستاند.