حدیث دربارهزنان پرستار در نبردهاى پيامبر

السنن الكبرى للنسائي عن حشرج بن زياد عن جدّته اُمّ أبيه:خَرَجتُ مَعَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله في غُزاةِ خَيبَرَ وأنَا سادِسَةُ سِتِّ نِسوَةٍ، فَبَلَغَ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله أنَّ مَعَهُ نِساءً، فَأَرسَلَ إلَينا فَأَتَيناهُ، فَرَأَينا عَلى وَجهِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله الغَضَبَ. فَقالَ لَنا: ما أخرَجَكُنَّ وبِأَمرِ مَن خَرَجتُنَّ؟ قُلنا: خَرَجنا يا رَسولَ اللّهِ مَعَكَ نُناوِلُ السِّهامَ، ونَسقِي السَّويقَ، ونُداوِي الجَرحى، ونَغزِلُ الشَّعرَ نُعينُ بِهِ في سَبيلِ اللّهِ. قالَ: قُمنَ فَانصَرِفنَ. قالَت: فَلَمّا فَتَحَ اللّهُ لِرَسولِهِ خَيبَرَ أسهَمَ لَنا كَسِهامِ الرِّجالِ. قالَ: فَقُلتُ لَها: يا جَدَّةُ، مَا الَّذي أسهَمَ لَكُنَّ؟ قالَت: الثَّمَرَ. ۱

السنن الكبرى، نسايىـ به نقل از حشرج بن زياد ـ: مادربزرگ [م] (مادر پدر [م]) گفت: در نبرد خيبر شركت كردم، در حالى كه يكى از شش زنِ حضوريافته در آن نبرد بودم. به پيامبر خدا خبر رسيد كه تنى چند از زنان با او همراه شده اند. او در پىِ ما فرستاد و ما نيز به حضورش رسيديم و ديديم چهره پيامبر خدا، خشم آلود است. به ما فرمود: «به چه سبب و به دستور چه كسى روانه شده ايد؟». گفتيم: اى پيامبر خدا! همراهت روانه شده ايم تا تيرى به دست تيراندازان دهيم و سَويقى به شما بخورانيم و مجروحان را درمان كنيم و مو ببافيم و بدين وسيله، به جهاد در راه خدا، يارى برسانيم. فرمود: «برخيزيد و برويد». هنگامى كه خداوند، فتح خيبر را نصيب پيامبرش كرد، ايشان به ما سهمى همانند سهم مردان، اختصاص داد. به او گفتم: مادربزرگ! سهمى كه به شما داد، چه بود؟ گفت: ميوه.

۱.. السنن الكبرى للنسائي: ج 5 ص 277 ح 8879.

کلیدواژه‌ها بیماری حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه پزشکی و بهداشت پرستاری +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

السنن الكبرى، نسايىـ به نقل از رُبيِّـع مقصود، رُبَيِّـع، دختر معوِّذ بن عفراء است. ـ: ما همراه با پيامبر خدا به پيكار مى رفتيم و به مردم، آب مى رسانديم، آنان را خدمت مى كرديم و مجروحان و كشتگان را به مدينه باز مى گردانديم.

صحيح البخارىـ به نقل از سهل بن سعد ساعدى ـ: هنگامى كه كلاه خود بر سرِ پيامبر خدا شكست، چهره وى به خون نشست و دندان رباعىِ چهار دندان واقع ميان دندان هاى پيشين (ثنايا) و دندان هاى نيش را در دو فك بالا و پايين، «رباعى» مى نامند. ايشان نيز شكست. على عليه السلام با سپر، آب مى آورد و فاطمه عليهاالسلام ـ كه بِدان جا آمد ـ خون را از چهره ايشان مى شست. فاطمه عليهاالسلامچون مشاهده كرد كه خون بر آب غلبه دارد، حصيرى را برداشت و سوزانْد و اين سوزانده را به زخم پيامبر خدا چسباند و پس از آن، خون، فرو نشست.

السيرة النبويّة، ابن هشامـ به نقل از ابن اسحاق ـ: پيامبر خدا، سعد بن مُعاذ را [براى مداوا] به خيمه زنى از خاندان اَسلَم ـ كه او را «رُفَيده» مى ناميدند ـ در مسجد خويش، فرستاده بود. رُفَيده، مجروحان را درمان مى كرد و به رايگان، به كسانى از مسلمانان كه گرفتارى اى داشتند، خدمت مى نمود. پيامبر خدا، هنگامى كه در نبرد خندق، تيرى به سعدْ اصابت كرد، به كسان وى چنين فرمان داده بود: «او را به خيمه رُفَيده ببريد تا وى را از نزديك، عيادت كنم».

المعجم الصغيرـ به نقل از اَنَس ـ: اُمّ سَلَمه گفت: اى پيامبر خدا! آيا مى توانم به همراهت روانه پيكار شوم؟ فرمود: «اى اُمّ سلمه! جهاد، بر زنان نوشته نشده است». اُمّ سلمه گفت: مجروحان را درمان مى كنم، چشم را علاج مى سازم و آب مى رسانم. فرمود: «در اين صورت، آرى».

صحيح مسلمـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا، اُمّ سُلَيم و زنانى از انصار را با خود به پيكار مى برد و آنان، آب مى رساندند و مجروحان را درمان مى كردند.

الطبقات الكبرى:اُمّ سُلَيم، اسلام آورد و با پيامبر خدا، بيعت كرد و در نبرد حُنَين، در حالى كه به عبد اللّه بن ابى طلحه آبستن بود، حضور يافت. او پيش تر در نبرد اُحُد به تشنگان، آب مى رساند و مجروحان را درمان مى كرد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از اُمّ سنان اسلمى ـ: هنگامى كه پيامبر خدا، آهنگ خيبر داشت، به حضور وى رسيدم و گفتم: اى پيامبر خدا! آيا در اين آهنگى كه دارى، مى توانم با تو روانه شوم تا در آن جا مَشكِ پاره شده اى را بدوزم، بيمار و مجروح را ـ اگر خداى نكرده، مجروحانى باشند ـ درمان كنم و پاسبانِ زاد و توشه باشم؟ پيامبر خدا فرمود: «به بركت خداوند، روانه شو؛ چرا كه دوستانى از تو، از خاندانت و از ديگر كسان، [پيش تر]با من سخن گفته اند و من به آنان اجازه داده ام. اگر خواستى، با خاندان خويش روانه شو و اگر هم خواستى، با ما». گفتم: با شما. فرمود: «پس با اُمّ سلمه، همسرم، همراه باش». پس من با او (اُمّ سلمه) بودم.

سنن الترمذىـ به نقل از يزيد بن هرمز ـ: نَجده حَرورى مقصود از «حرورى»، خارجى يا منسوب به خوارج است. در متون قديم، از خوارج با واژه حروريه (يعنى: گردآمدگان در حَروراء) نيز ياد شده است. نجده نيز همان كسى است كه يكى از گروه هاى عمده خوارج را به او نسبت داده اند. م. به ابن عبّاس نوشت و از او پرسيد: آيا پيامبر صلى الله عليه و آله زنان را به نبردها مى بُرد؟ و آيا براى آنان، سهمى مقرّر مى داشت؟ ابن عبّاس، در پاسخ او چنين نوشت: به من نامه نوشته اى و از من پرسيده اى كه: آيا پيامبر خدا، زنان را به پيكار مى بُرد؟ [آرى!] او زنان را به پيكار مى برد و آنان، بيماران را درمان مى كردند و از غنيمت نيز بهره اى داده مى شدند.