حدیث دربارههشدار درباره نازپروردگى

الزهد لابن حنبل عن يزيد بن عبد اللّه بن قسيط:اُتِيَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِسَويقٍ مِن سَويقِ اللَّوزِ، فَلَمّا خيضَ قالَ: ما هذا؟ قالوا: سَويقُ اللَّوزِ. قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أخِّروهُ عَنّي؛ هذا شَرابُ المُترَفينَ. ۱

الزهد، ابن حنبلـ به نقل از يزيد بن عبد اللّه بن قسيط ـ: معجون بادامى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آورده شد. چون آن را به هم زدند، فرمود: «اين چيست؟». گفتند: معجون بادام. فرمود: «آن را از من دور كنيد، كه نوشيدنى نازپروردگان است».

۱.. الزهد لابن حنبل: ص 11 وراجع المحاسن: ج 2 ص 290 ح 1952و بحار الأنوار: ج 66 ص 280 ح 24.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی آفات توسعه نازپروردگی هشدار درباره نازپروردگی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از نازپروردگى دور باش؛ چرا كه بندگان خدا نازپرورده نيستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بَدانِ امّت من، آنان اند كه در ناز و نعمت، بار مى آيند و پيكرهاشان در آن، پروريده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بَدانِ امّت من، آنان اند كه در نعمت، زاده مى شوند و با آن، بار مى آيند. همّتشان صرف غذاها و جامه هاى رنگارنگ مى گردد و در سخن گفتن، مراعات ديگران را نمى كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پس از شما، گروهى مى آيند كه گواراها و رنگارنگ هاى دنيا را مى خورند و زيباترين و خوش رنگ ترينِ زنان را به همسرى مى گيرند و نرم ترين و رنگ به رنگ ترينِ جامه ها را مى پوشند و چالاك ترين و رنگارنگ ترين اسبان را سوار مى شوند. اندرون هايى دارند كه از كم، سير نمى گردد و جان هايى كه به بسيار، قانع نمى شود. به دنيا دل مى بندند و شب و روز به آن مشغول مى گردند و آن را و نه معبودشان را، معبود مى گيرند و در پىِ كارى كه مى خواهند، مى روند و دنباله خواهش خويش را مى گيرند. پس از محمّد بن عبد اللّه، بر هر يك از پسينيان و آيندگانِ شما كه آن روزگار را در مى يابد، عهدى لازم است كه بر ايشان سلام نكند و بيمارانشان را عيادت ننمايد و در پىِ جنازه هاشان نرود و به بزرگ سالانشان احترام نگذارد؛ و هر كه چنين كند، به ويران سازى اسلام، كمك كرده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس همه نيازهاى خود را از دنيا برآورَد، روز آخرت به خواسته اش نمى رسد؛ و هر كه به زيورِ نازپروردگان چشم بدوزد، در ملكوت آسمان، خوار است.

سنن أبى داوودـ به نقل از انس ـ: پيامبر خدا بيرون آمد. گنبدى بلند ديد. فرمود: «اين چيست؟». يارانش گفتند: اين، از آنِ فلان مرد از انصار است. پيامبر صلى الله عليه و آله سكوت كرد و خود را نگاه داشت، تا آن گاه كه صاحب آن گنبد، نزد وى آمد و در ميان مردم، به ايشان سلام داد. پيامبر صلى الله عليه و آله از او روى گرداند و اين كار را چند بار انجام داد، چندان كه آن مرد، خشم و روى گردانى ايشان را دريافت. پس، از اين حال به ياران ايشان گِله بُرد و گفت: به خدا سوگند، من، اين رفتار پيامبر خدا را نمى پسندم. گفتند: ايشان بيرون آمد و گنبدت را ديد. مرد به سوى گنبد خويش باز گشت و آن را ويران كرد، چندان كه با خاك يكسانش نمود. ديگر بار، روزى پيامبر خدا بيرون آمد و آن را نديد. فرمود: «آن گنبد چه شد؟». گفتند: صاحب آن، از روى گردانى شما، به ما گِله آورد و ما از ماجرا خبرش داديم. پس آن را ويران ساخت. فرمود: «هلا! هر ساختمانى، وبال گردن صاحب آن است، مگر اين كه چاره اى از آن نباشد».

سنن ابن ماجة:پيامبر خدا بر گنبدى بنا شده بر آستانه خانه مردى از انصار بر گذشت. فرمود: «اين چيست؟». گفتند: گنبدى است كه فلان كس، بنا كرده است. پيامبر خدا فرمود: «هر مالى كه چنين باشد، روز قيامت، وبال گردن صاحب خويش است». اين خبر به آن مرد انصارى رسيد. پس آن را ويران كرد. ديگر بار، پيامبر صلى الله عليه و آله بر آن جا گذشت و آن را نديد. پس، از آن پرسيد. به ايشان خبر دادند كه آن مرد، چون سخن ايشان را شنيده، آن را ويران كرده است. فرمود: «خدايش رحمت كند! خدايش رحمت كند!».