حدیث دربارهخواندن دعاى روايت شده پيش از افطار
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله قالَ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام: يا أبَا الحَسَنِ، هذا شَهرُ رَمَضانَ قَد أقبَلَ، فَاجعَل دُعاءَكَ قَبلَ فُطورِكَ؛ فَإِنَّ جَبرَئيلَ عليه السلام جاءَني فَقالَ: يا مُحَمَّدُ، مَن دَعا بِهذَا الدُّعاءِ في شَهرِ رَمَضانَ قَبلَ أن يُفطِرَ استَجابَ اللّهُ تَعالى دُعاءَهُ، وقَبِلَ صَومَهُ وصَلاتَهُ، وَاستَجابَ لَهُ عَشرَ دَعَواتٍ، وغَفَرَ لَهُ ذَنبَهُ، وفَرَّجَ هَمَّهُ، ونَفَّسَ كُربَتَهُ، وقَضى حَوائِجَهُ، وأنجَحَ طَلِبَتَهُ، ورَفَعَ عَمَلَهُ مَعَ أعمالِ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقينَ، وجاءَ يَومَ القِيامَةِ ووَجهُهُ أضوَأُ مِنَ القَمَرِ لَيلَةَ البَدرِ. فَقُلتُ: ما هُوَ يا جَبرَئيلُ؟ فَقالَ: قُل:
اللّهُمَّ رَبَّ النّورِ العَظيمِ، ورَبَّ الكُرسِيِّ الرَّفيعِ، ورَبَّ البَحرِ المَسجورِ ۱، ورَبَّ الشَّفعِ الكَبيرِ، وَالنّورِ العَزيزِ، ورَبَّ التَّوراةِ وَالإِنجيلِ وَالزَّبورِ وَالفُرقانِ العَظيمِ.
أنتَ إلهُ مَن فِي السَّماواتِ وإلهُ مَن فِي الأَرضِ لا إلهَ فيهِما غَيرُكَ، وأنتَ جَبّارُ مَن فِي السَّماواتِ وجَبّارُ مَن فِيالأَرضِ لا جَبّارَ فيهِما غَيرُكَ، أنتَ مَلِكُ مَن فِي السَّماواتِ ومَلِكُ مَن فِي الأَرضِ لا مَلِكَ فيهِما غَيرُكَ، أسأَلُكَ بِاسمِكَ الكَبيرِ ونورِ وَجهِكَ المُنيرِ وبِمُلكِكَ القَديمِ.
يا حَيُّ يا قَيّومُ، يا حَيُّ يا قَيّومُ، يا حَيُّ يا قَيّومُ، أسأَلُكَ بِاسمِكَ الَّذيأشرَقَ بِهِ كُلُّ شَيءٍ، وبِاسمِك، الَّذي أشرَقَت بِهِ السَّماواتُ وَالأَرضُ، وبِاسمِكَ الَّذي صَلَحَ بِهِ الأَوَّلونَ وبِهِ يَصلُحُ الآخِرونَ.
يا حَيّا قَبلَ كُلِّ حَيٍّ، ويا حَيّا بَعدَ كُلِّ حَيٍّ، ويا حَيُّ لا إلهَ إلّا أنتَ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَاغفِر لي ذُنوبي، وَاجعَل لي مِن أمري يُسرا وفَرَجا قَريبا، وثَبِّتني عَلى دينِ مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وعَلى هُدى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وعَلى سُنَّةِ مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، عَلَيهِ وعَلَيهِمُ السَّلامُ.
وَاجعَل عَمَلي فِي المَرفوعِ المُتَقَبَّلِ، وهَب لي كَما وَهَبتَ لِأَولِيائِكَ وأهلِ طاعَتِكَ؛ فَإِنّي مُؤمِنٌ بِكَ ومُتَوَكِّلٌ عَلَيكَ، مُنيبٌ إلَيكَ مَعَ مَصيري إلَيكَ، وتَجمَعُ لي ولِأَهلي ولِوَلَدِيَ الخَيرَ كُلَّهُ، وتَصرِفُ عَنّي وعَن وَلَدي وأهلِيَ الشَّرَّ كُلَّهُ.
أنتَ الحَنّانُ المَنّانُ، بَديعُ السَّماواتِ وَالأَرضِ، تُعطِي الخَيرَ مَن تَشاءُ وتَصرِفُهُ عَمَّن تَشاءُ، فَامنُن عَلَيَّ بِرَحمَتِكَ يا أرحَمَ الرّاحِمينَ. ۲
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا به امير مؤمنان فرمود: «اى ابو الحسن! اين، ماه رمضان است كه آمده است. دعاى خودت را پيش از افطارت قرار بده؛ چرا كه جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: اى محمّد! هر كس در ماه رمضان، پيش از آن كه افطار كند، اين دعا را بخواند، خداوندْ دعايش را مستجاب مى كند، روزه و نمازش را مى پذيرد، ده دعاى او را اجابت مى كند، گناهش را مى آمرزد، اندوهش را مى زدايد، رنجش را برطرف مى كند، حوايجش را بر مى آورد، او را به خواسته اش مى رساند، عملش را با اعمال پيامبران و صدّيقانْ بالا مى برد و روز قيامت با چهره اى درخشان تر از ماه شب چهاردهم مى آيد.
گفتم: آن، كدام دعاست، اى جبرئيل؟
گفت: بگو: خداوندا! اى پروردگار نور بزرگ، و اى پروردگار تخت افراشته، و اى پروردگار درياى سرشار، و اى پروردگار شَفْع ۳ بزرگ، و اى نور ارجمند، و اى پروردگار تورات و انجيل و زبور و قرآن بزرگ! تو، معبود آنانى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، معبودى جز تو نيست. تو جبّار آنانى هستى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، جبّارى جز تو نيست. تو پادشاه آنانى هستى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، جز تو پادشاهى نيست. تو را به نام بزرگت و فروغ چهره تابانت و به فرمان روايى ديرينت مى خوانم.
اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! تو را به آن نامت مى خوانم كه به سبب آن، هر چيزْ تابان است، و به آن نامت كه به سبب آن، آسمان ها و زمينْ فروزان اند، و به آن نامت كه به سبب آن، اوّلين و آخرين، شايسته شده و مى شوند.
اى زنده پيش از هر زنده! اى زنده پس از هر زنده! اى زنده اى كه معبودى جز تو نيست! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و گناهان مرا بيامرز و در كار من، آسانى و گشايشى نزديك قرار بده و مرا بر آيين محمّد و خاندان محمّد، و بر شيوه و سيره محمّد و خاندان محمّد، و بر سنّت محمّد و خاندان محمّد ـ كه بر او و آنان درود باد ـ، استوار بدار.
عمل مرا در زمره [اعمال] بالا برده شده پذيرفته قرار بده و آن گونه كه به دوستانت و فرمان بُردارانت عطا كرده اى، به من هم عطا كن. همانا من به تو ايمان دارم و بر تو توكّل كننده ام. به سوى تو باز مى گردم و سرانجامم، به سوى توست. همه خير (خوبى) را براى من و خانواده و فرزندم فراهم آور و همه شر (بدى) را از من و فرزند و خانواده ام دور بگردان.
تو مهرورز و صاحب نعمتى و پديد آورنده آسمان ها و زمينى. به هر كه بخواهى، خير مى دهى و از هر كه بخواهى، آن را باز مى دارى. پس با رحمتت بر من منّت بگذار، اى مهربان ترينِ مهربانان!».