حدیث دربارهخواندن دعاى روايت شده پيش از افطار

عنه صلى الله عليه و آله:إذا قُرِّبَ إلى أحَدِكُم طَعامٌ وهُوَ صائِمٌ فَليَقُل: بِاسمِ اللّهِ وَالحَمدُ للّهِِ، اللّهُمَّ لَكَ صُمتُ وعَلى رِزقِكَ أفطَرتُ وعَلَيكَ تَوَكَّلتُ، سُبحانَكَ وبِحَمدِكَ، تَقَبَّل مِنّي إنَّكَ أنتَ السَّميعُ العَليمُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه نزديك يكى از شما كه روزه است، غذايى آوردند، بگويد: «به نام خدا، و ستايش، از آنِ خداست. خداوندا! براى تو روزه گرفتم و بر روزىِ تو افطار كردم و بر تو توكّل نمودم. تو منزّهى و تو را مى ستايم. از من بپذير. همانا تو شنواىِ دانايى».

۱.كنز العمّال: ج 8 ص 509 ح 23873 نقلاً عن الدار قطني في الإفراد عن أنس.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی آداب روزه داری +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

سنن أبى داوودـ به نقل از مُعاذ بن زهره ـ: به من چنين رسيده كه پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه افطار مى كرد، مى گفت: «خدايا! براى تو روزه گرفتم و بر روزىِ تو افطار كردم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعايش به هنگام افطار ـ: به نام خدا. خدايا! براى تو روزه گرفتم و بر روزىِ تو افطار كردم. از من بپذير. همانا تو شنواى دانايى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعايش به هنگام افطار ـ: خدايا! براى تو روزه گرفتيم و بر روزىِ تو افطار كرديم. پس از ما بپذير. همانا تو شنواى دانايى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هنگام افطار مى فرمود ـ: ستايش، خدايى را كه مرا يارى كرد تا روزه گرفتم و روزى ام داد تا افطار كردم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزه دار را هنگام افطارش، دعايى چنين است: «پروردگارا! تو را به آن رحمتت كه هر چيز را فرا گرفته است، مى خوانم كه گناهانم را بيامرزى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست كه روزه بگيرد و هنگام افطارش بگويد: «اى بزرگ، اى بزرگ! تو معبود منى. هيچ معبودى جز تو نيست. گناه بزرگ مرا بيامرز. همانا گناه بزرگ را جز بزرگ نمى آمرزد»، مگر آن كه از گناهانش بيرون مى آيد، همچون روزى كه مادرش او را زاده است.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا به امير مؤمنان فرمود: «اى ابو الحسن! اين، ماه رمضان است كه آمده است. دعاى خودت را پيش از افطارت قرار بده؛ چرا كه جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: اى محمّد! هر كس در ماه رمضان، پيش از آن كه افطار كند، اين دعا را بخواند، خداوندْ دعايش را مستجاب مى كند، روزه و نمازش را مى پذيرد، ده دعاى او را اجابت مى كند، گناهش را مى آمرزد، اندوهش را مى زدايد، رنجش را برطرف مى كند، حوايجش را بر مى آورد، او را به خواسته اش مى رساند، عملش را با اعمال پيامبران و صدّيقانْ بالا مى برد و روز قيامت با چهره اى درخشان تر از ماه شب چهاردهم مى آيد. گفتم: آن، كدام دعاست، اى جبرئيل؟ گفت: بگو: خداوندا! اى پروردگار نور بزرگ، و اى پروردگار تخت افراشته، و اى پروردگار درياى سرشار، و اى پروردگار شَفْع شَفْع، در لغت، به معناى جفت (دوتايى) و در اصطلاح، نمازى دو ركعتى است كه به عنوان نافله شب خوانده مى شود. بزرگ، و اى نور ارجمند، و اى پروردگار تورات و انجيل و زبور و قرآن بزرگ! تو، معبود آنانى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، معبودى جز تو نيست. تو جبّار آنانى هستى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، جبّارى جز تو نيست. تو پادشاه آنانى هستى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، جز تو پادشاهى نيست. تو را به نام بزرگت و فروغ چهره تابانت و به فرمان روايى ديرينت مى خوانم. اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! تو را به آن نامت مى خوانم كه به سبب آن، هر چيزْ تابان است، و به آن نامت كه به سبب آن، آسمان ها و زمينْ فروزان اند، و به آن نامت كه به سبب آن، اوّلين و آخرين، شايسته شده و مى شوند. اى زنده پيش از هر زنده! اى زنده پس از هر زنده! اى زنده اى كه معبودى جز تو نيست! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و گناهان مرا بيامرز و در كار من، آسانى و گشايشى نزديك قرار بده و مرا بر آيين محمّد و خاندان محمّد، و بر شيوه و سيره محمّد و خاندان محمّد، و بر سنّت محمّد و خاندان محمّد ـ كه بر او و آنان درود باد ـ، استوار بدار. عمل مرا در زمره [اعمال] بالا برده شده پذيرفته قرار بده و آن گونه كه به دوستانت و فرمان بُردارانت عطا كرده اى، به من هم عطا كن. همانا من به تو ايمان دارم و بر تو توكّل كننده ام. به سوى تو باز مى گردم و سرانجامم، به سوى توست. همه خير (خوبى) را براى من و خانواده و فرزندم فراهم آور و همه شر (بدى) را از من و فرزند و خانواده ام دور بگردان. تو مهرورز و صاحب نعمتى و پديد آورنده آسمان ها و زمينى. به هر كه بخواهى، خير مى دهى و از هر كه بخواهى، آن را باز مى دارى. پس با رحمتت بر من منّت بگذار، اى مهربان ترينِ مهربانان!».