چند بركت ديگر
4 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن مُؤمِنٍ يَصومُ شَهرَ رَمَضانَ احتِساباً إلّا أوجَبَ اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ لَهُ سَبعَ خِصالٍ: أوَّلُها: يَذوبُ الحَرامُ في جَسَدِهِ. وَالثّانِيَةُ: يَقرُبُ مِن رَحمَةِ اللّهِ عز و جل. وَالثّالِثَةُ: يَكونُ قَد كَفَّرَ خَطيئَةَ آدَمَ أبيهِ عليه السلام. وَالرّابِعَةُ: يُهَوِّنُ اللّهُ عَلَيهِ سَكَراتِ المَوتِ. وَالخامِسَةُ: أمانٌ مِنَ الجوعِ وَالعَطَشِ يَومَ القِيامَةِ. وَالسّادِسَةُ: يُعطيهِ اللّهُ بَراءَةً مِنَ النّارِ. وَالسّابِعَةُ: يُطعِمُهُ اللّهُ عز و جل مِن طَيِّباتِ الجَنَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مؤمنى نيست كه به خاطر خدا، ماه رمضان را روزه بدارد، مگر آن كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ هفت ويژگى را براى او حتمى مى سازد: نخست، حرام در بدنش ذوب مى شود. دوم، به رحمت خداوند، نزديك مى گردد. سوم، كفّاره خطاى پدرش آدم عليه السلام را ادا مى كند. چهارم، خداوند، دشوارى هاى دمِ جان دادن را بر او آسان مى سازد. پنجم، از گرسنگى و تشنگى روز قيامت، ايمن مى گردد. ششم، خداوند به او از آتش، امان مى دهد. و هفتم: خداوند به او از نعمت هاى پاكيزه بهشت مى خورانَد.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 2 ص 74 ح 1769 عن الإمام الحسن عليه السلام، بحار الأنوار: ج 96 ص 369 ح 49.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن صامَ يَوماً مِن رَمَضانَ مُحتَسِباً كانَ لَهُ بِصَومِهِ ما لَو أنَّ أهلَ الدُّنيَا اجتَمَعوا مُنذُ كانَتِ الدُّنيا إلى أن تَنقَضِيَ لَأَوسَعَهُم طَعاماً وشَراباً، لا يَطلُبُ إلى أهلِ الجَنَّةِ شَيئاً مِن ذلِكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يك روز را از [ماه] رمضان به خاطر خدا روزه بگيرد، پاداش روزه اش به قدرى است كه اگر همه مردم دنيا از آغاز تا فرجام دنيا، گِرد آيند، وى مى تواند آنان را سير و سيراب نمايد، بدون آن كه از بهشتيان، اندكى درخواست كند.
۱.المعجم الكبير: ج 11 ص 89 ح 11199 عن ابن عبّاس.
فضائل الأشهر الثلاثة عن الضحّاك عن الإمام عليّ عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: شَعبانُ شَهري وشَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّهِ؛ فَمَن صامَ شَهري كُنتُ لَهُ شَفيعا يَومَ القِيامَةِ، ومَن صامَ شَهرَ اللّهِ عز و جل آنَسَ اللّهُ وَحشَتَهُ في قَبرِهِ، ووَصَلَ وَحدَتَهُ، وخَرَجَ مِن قَبرِهِ مُبيَضّا وَجهُهُ، وأخَذَ الكِتابَ بِيَمينِهِ وَالخُلدَ بِيَسارِهِ حَتّى يَقِفَ بَينَ يَدَي رَبِّهِ عز و جل، فَيَقولُ: عَبدي! فَيَقولُ: لَبَّيكَ سَيِّدي! فَيَقولُ عز و جل: صُمتَ لي؟ فَيَقولُ: نَعَم يا سَيِّدي، فَيَقولُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ: خُذوا بِيَدِ عَبدي حَتّى تَأتوا بِهِ نَبِيِّي ۱، فَاُوتى بِهِ، فَأَقولُ لَهُ: صُمتَ شَهري؟ فَيَقولُ: نَعَم، فَأَقولُ: أنَا أشفَعُ لَكَ اليَومَ.
قالَ:
فضائل الأشهر الثلاثةـ به نقل از ضحّاك، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «شعبان، ماه من است و ماه رمضان، ماه خداست. پس هر كس ماه مرا روزه بدارد، در روز قيامت، شفيع او خواهم بود و هر كس ماه خدا را روزه بدارد، خداوند، در گور، وحشت او را به اُنس، تبديل مى كند، تنهايى او را [به اُنس خود]پيوند مى دهد و او از گور خويش، سفيدرو بيرون مى آيد و نامه عمل را به دست راستش و جاودانگى [در بهشت]را در دست چپش مى گيرد، تا آن كه در پيشگاه پروردگارش مى ايستد.
خداوند مى فرمايد: بنده من!.
مى گويد: لبّيك، سَرورم!
مى فرمايد: براى من، روزه گرفتى؟.
مى گويد: آرى، سَرورم!
خداوند متعال مى فرمايد: دست بنده ام را بگيريد و نزد پيامبرم ببريد.
او را نزد من مى آورند. من به او مى گويم: ماه مرا روزه
مصباح الشريعةـ فيما نَسَبَهُ إلَى الإِمامِ الصّادِقِ عليه السلام ـ: قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: قالَ اللّهُ تَعالى: الصَّومُ لي وأنَا أجزي بِهِ.
فَالصَّومُ يُميتُ هَوَى النَّفسِ وشَهوَةَ الطَّبعِ، وفيهِ حَياةُ القَلبِ، وطَهارَةُ الجَوارِحِ، وعِمارَةُ الظّاهِرِ وَالباطِنِ، وَالشُّكرُعَلَى النِّعَمِ، وَالإِحسانُ إلَى الفُقَراءِ، وزِيادَهُ التَّضَرُّعِ وَالخُشوعِ وَالبُكاءِ، وحَبلُ الِالتِجاءِ إلَى اللّهِ، وسَبَبُ انكِسارِ الشَّهوَةِ، وتَخفيفُ الحِسابِ، وتَضعيفُ الحَسَناتِ، وفيهِ مِنَ الفَوائِدِ ما لا يُحصى؛ وكَفى ما ذَكَرنا مِنهُ لِمَن عَقَلَ ووُفِّقَ لِاستِعمالِهِ. ۱
مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: پيامبر خدا فرمود: «خداى متعال فرموده است: روزه، براى من است و خود من، پاداش آن را مى دهم».
روزه، هواى نفْس و شهوت طبع را مى ميرانَد و در آن، زندگى دل، پاكى اعضا، آبادى ظاهر و باطن، سپاس گزارى نعمت ها، نيكى به فقيران و فزونى ناليدن و خشوع و گريه است. روزه، ريسمان پناهندگى به خدا و مايه شكستن شهوت، سبُك شدن حساب و چند برابر شدن حَسَنات است و در آن، بهره هايى بى شمار است و آنچه از فوايدش ياد كرديم، براى آن كه خِرد ورزد و توفيق عمل يابد، بس است.
۱.مصباح الشريعة: ص 135، بحار الأنوار: ج 96 ص 254 ح 28.