حدیث دربارهچند بركت ديگر

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن مُؤمِنٍ يَصومُ شَهرَ رَمَضانَ احتِساباً إلّا أوجَبَ اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ لَهُ سَبعَ خِصالٍ: أوَّلُها: يَذوبُ الحَرامُ في جَسَدِهِ. وَالثّانِيَةُ: يَقرُبُ مِن رَحمَةِ اللّهِ عز و جل. وَالثّالِثَةُ: يَكونُ قَد كَفَّرَ خَطيئَةَ آدَمَ أبيهِ عليه السلام. وَالرّابِعَةُ: يُهَوِّنُ اللّهُ عَلَيهِ سَكَراتِ المَوتِ. وَالخامِسَةُ: أمانٌ مِنَ الجوعِ وَالعَطَشِ يَومَ القِيامَةِ. وَالسّادِسَةُ: يُعطيهِ اللّهُ بَراءَةً مِنَ النّارِ. وَالسّابِعَةُ: يُطعِمُهُ اللّهُ عز و جل مِن طَيِّباتِ الجَنَّةِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مؤمنى نيست كه به خاطر خدا، ماه رمضان را روزه بدارد، مگر آن كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ هفت ويژگى را براى او حتمى مى سازد: نخست، حرام در بدنش ذوب مى شود. دوم، به رحمت خداوند، نزديك مى گردد. سوم، كفّاره خطاى پدرش آدم عليه السلام را ادا مى كند. چهارم، خداوند، دشوارى هاى دمِ جان دادن را بر او آسان مى سازد. پنجم، از گرسنگى و تشنگى روز قيامت، ايمن مى گردد. ششم، خداوند به او از آتش، امان مى دهد. و هفتم: خداوند به او از نعمت هاى پاكيزه بهشت مى خورانَد.

۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 2 ص 74 ح 1769 عن الإمام الحسن عليه السلام، بحار الأنوار: ج 96 ص 369 ح 49.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی فضیلت های ماه روزه داری +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يك روز را از [ماه] رمضان به خاطر خدا روزه بگيرد، پاداش روزه اش به قدرى است كه اگر همه مردم دنيا از آغاز تا فرجام دنيا، گِرد آيند، وى مى تواند آنان را سير و سيراب نمايد، بدون آن كه از بهشتيان، اندكى درخواست كند.

فضائل الأشهر الثلاثةـ به نقل از ضحّاك، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «شعبان، ماه من است و ماه رمضان، ماه خداست. پس هر كس ماه مرا روزه بدارد، در روز قيامت، شفيع او خواهم بود و هر كس ماه خدا را روزه بدارد، خداوند، در گور، وحشت او را به اُنس، تبديل مى كند، تنهايى او را [به اُنس خود]پيوند مى دهد و او از گور خويش، سفيدرو بيرون مى آيد و نامه عمل را به دست راستش و جاودانگى [در بهشت]را در دست چپش مى گيرد، تا آن كه در پيشگاه پروردگارش مى ايستد. خداوند مى فرمايد: بنده من!. مى گويد: لبّيك، سَرورم! مى فرمايد: براى من، روزه گرفتى؟. مى گويد: آرى، سَرورم! خداوند متعال مى فرمايد: دست بنده ام را بگيريد و نزد پيامبرم ببريد. او را نزد من مى آورند. من به او مى گويم: ماه مرا روزه گرفتى؟ مى گويد: آرى. پس مى گويم: من امروز، تو را شفاعت مى كنم. پس خداى متعال مى فرمايد: من از حقوق خودم به خاطر بنده ام گذشتم. درباره حقوق مردم هم، هر كه از او در گذرد، عوضِ آن بر من است تا آن كه راضى شود». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آن گاه، دست او را مى گيرم و وى را به سوى صراط مى برم. صراط را لغزنده مى يابم، به گونه اى كه پاى خطاكاران بر آن استوار نمى مانَد. [آن جا نيز]دست او را مى گيرم. مأمور صراط به من مى گويد: اى پيامبر خدا! اين كيست؟ مى گويم: فلانى است، از امّت من. در دنيا به خاطر رسيدن به شفاعتم، ماه مرا روزه گرفته است و به خاطر رسيدن به وعده پروردگارش، ماه خدا را روزه داشته است. پس با عفو خداوند، از صراط مى گذرد تا آن كه به درِ دو بهشت مى رسد. من مى خواهم تا درِ بهشت را براى او بگشايند. رضوان (نگهبان بهشت) مى گويد: ما فرمان يافته ايم كه بهشت را براى تو و براى امّت تو بگشاييم». سپس امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «ماه پيامبر خدا را روزه بگيريد تا شفيعِ شما باشد و ماه خدا را روزه بگيريد تا از شرابِ ناب و سر به مُهرِ بهشتى بنوشيد».

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: پيامبر خدا فرمود: «خداى متعال فرموده است: روزه، براى من است و خود من، پاداش آن را مى دهم». روزه، هواى نفْس و شهوت طبع را مى ميرانَد و در آن، زندگى دل، پاكى اعضا، آبادى ظاهر و باطن، سپاس گزارى نعمت ها، نيكى به فقيران و فزونى ناليدن و خشوع و گريه است. روزه، ريسمان پناهندگى به خدا و مايه شكستن شهوت، سبُك شدن حساب و چند برابر شدن حَسَنات است و در آن، بهره هايى بى شمار است و آنچه از فوايدش ياد كرديم، براى آن كه خِرد ورزد و توفيق عمل يابد، بس است.