حدیث دربارهدرود فرستادن بر پيامبر و خاندان او

فلاح السائلـ به نقل از حسين بن سعيد ـ: حلبى به امام صادق عليه السلام گفت: كنيزى دارم كه مورد علاقه من است و از او براى من، تقريبا فرزندى نمانده است و تنها يك پسر از وى دارم كه شب ها گريه و بى تابى مى كند و مى ترسم كه او نيز زنده نماند. امام صادق عليه السلام فرمود: «چرا دعا نمى كنى؟ آخرِ شب برخيز و وضوى كاملى بگير و دو ركعت نماز بگزار و خدا را بستاى و تا او را نستوده اى، از او درخواست مكن». امام عليه السلام چندين بار اين جمله را بازگفت و او را به ستودنِ خدا توصيه كرد [و افزود]: «و چون از ستايش پروردگارت فراغت يافتى، بر پيامبرت درود فرست و آن گاه از او بخواه، كه عطايت مى كند. مگر نشنيده اى كه پيامبر خدا بر مردى وارد شد كه نماز مى خواند و چون نمازش را تمام كرد، شروع به درخواستِ حاجت خود از پروردگارش كرد و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: اين بنده، زود از پروردگارش تقاضا كرد و مرد ديگرى را ديد كه نماز مى خواند و چون نمازش را به پايان بُرد، پروردگارش را ستود و پس از ستايش پروردگارش، بر پيامبر او درود فرستاد و پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: بخواه، كه به تو داده مى شود؛ بخواه، كه به تو داده مى شود؟».