حدیث دربارهدرود فرستادن بر پيامبر و خاندان او

سنن الترمذي عن فضالة بن عبيد:بَينا رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله قاعِدٌ ۱ إذ دَخَلَ رَجُلٌ فَصَلّى، فَقالَ: اللّهُمَّ اغفِر لي وَارحَمني. فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: عَجِلتَ أيُّهَا المُصَلّي، إذا صَلَّيتَ فَقَعَدتَ فَاحمَدِ اللّهَ بِما هُوَ أهلُهُ وصَلِّ عَلَيَّ ثُمَّ ادعُهُ. قالَ: ثُمَّ صَلّى رَجُلٌ آخَرُ بَعدَ ذلِكَ فَحَمِدَ اللّهَ وصَلّى عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله. فَقالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: أيُّهَا المُصَلي، اُدعُ تُجَب. ۲

سنن الترمذىـ به نقل از فضالة بن عبيد ـ: پيامبر خدا نشسته بود كه مردى وارد شد و نماز خواند و گفت: بار خدايا! مرا بيامرز و بر من، رحمت آوَر. پيامبر خدا فرمود: «عجله كردى، اى مرد نمازگزار! هر گاه نماز خواندى، بنشين و خدا را به آنچه شايسته آن است، بستاى و بر من درود فرست و آن گاه، دعا كن». پس از او مرد ديگرى [آمد و] نماز خواند و حمد خدا كرد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرستاد. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «اى مرد نمازگزار! دعا كن كه اجابت مى شوى».

۱.في المصدر: «قاعدا»، والتصويب من المعجم الكبير: ج 18 ص 308 وغيره.

۲.سنن الترمذي: ج 5 ص 516 ح 3476؛ مكارم الأخلاق: ج 2 ص 17 ح 2031 عن الإمام الصادق عليه السلام نحوه.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر آداب آغاز کردن دعا +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ دعايى نيست، مگر اين كه ميان آن و آسمان، پرده اى هست، تا آن گاه كه بر پيامبر و بر خاندان محمّد، درود فرستاده شود. چون درود فرستاده شود، آن پرده مى دَرَد و دعا وارد مى شود، و هر گاه درود فرستاده نشود، دعا بر مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دعا، پيوسته در حجاب است [و به درگاه خدا بالا نمى رود]، تا آن گاه كه بر من و بر خانواده من، درود فرستاده شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:درود فرستادن شما بر من، پروانه عبورِ دعاى شما و موجب خشنودىِ پروردگارتان و زكات بدن هاى شماست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مرا چون پياله سوار قرار ندهيد كه هر گاه مى خواهد، پياله اش را پُر مى كند و مى آشامد؛ يعنى: جايگاه ويژه اى براى يادكرد از من قرار دهيد، نه اين كه با بى اهمّيت شمردن ياد من، هر گاه خواستيد، مرا ياد كنيد. گفتنى است كه در النهايه ى ابن اثير، در معناى اين حديث، چنين توضيح آمده است: ياد مرا به آخرِ كارتان وا مگذاريد؛ زيرا سواره، وقتى اثاثيه اش را بست، كاسه اش را در آخرِ كار به اثاثيه اش آويزان مى كند و به پشتش مى اندازد. بلكه مرا در آغاز و در آخر و در وسط دعايتان قرار دهيد.

الكافىـ به نقل از مُرازم ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! من، يكْ سومِ درود فرستادن هايم را به تو اختصاص مى دهم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خوب است». گفت: اى پيامبر خدا! نصف درود فرستادن هايم را به تو اختصاص مى دهم. فرمود: «اين، بهتر است». گفت: همه درود فرستادن هايم را به تو اختصاص مى دهم. فرمود: «در اين صورت، خداوند عز و جل خواست هاى دنيا و آخرتت را برآورده مى سازد». مردى به امام صادق عليه السلام گفت: خداوند، تو را به سلامت بدارد! چگونه درود را به او اختصاص مى داد؟ فرمود: «چيزى از خداوند عز و جل درخواست نمى كرد، مگر اين كه با درود فرستادن بر محمّد و خاندان او آغاز مى كرد».

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: معناى اين كه «همه درود فرستادن هايم را براى تو قرار مى دهم» چيست؟ فرمود: «پيشاپيشِ هر درخواستى، او (پيامبر صلى الله عليه و آله) را پيش بفرستد؛ يعنى هيچ چيزى از خدا درخواست نكند، مگر آن كه با پيامبر صلى الله عليه و آله آغاز نمايد و بر او درود فرستد و سپس درخواست هايش را از خداوند بخواهد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه يكى از شما نماز خواند، پس ابتدا پروردگارش را حمد و ثنا گويد و سپس بر پيامبر، درود فرستد و آن گاه، هر دعايى خواست، بكند.

امام صادق عليه السلام:مردى وارد مسجد شد و پيش از آن كه ثناى خدا گويد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرستد، شروع به دعا كرد. پيامبر خدا فرمود: «اين بنده، در خواهش از پروردگارش شتاب ورزيد». سپس مرد ديگرى درآمد و ابتدا، نماز خواند و خداوند عز و جل را ثنا گفت و بر پيامبر خدا، درود فرستاد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «[اكنون] بخواه تا به تو عطا شود».