حدیث دربارهفضيلت اذان

عنه عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لِلمُؤَذِّنِ فيما بَينَ الأَذانِ وَالإِقامَةِ مِثلُ أجرِ الشَّهيدِ المُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ في سَبيلِ اللّهِ. قُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ إنَّهُم يَجتَلِدونَ ۱ عَلَى الأَذانِ؟ قالَ: كَلّا، إنَّهُ يَأتي عَلَى النّاسِ زَمانٌ يَطرَحونَ الأَذانَ عَلى ضُعَفائِهِم، وتِلكَ لُحومٌ حَرَّمَهَا اللّهُ عَلَى النّارِ. ۲

امام على عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «مؤذّن، در فاصله ميان اذان و اقامه، پاداشى همانند مزد شهيدِ به خون غلتيده در راه خدا دارد». گفتم: اى پيامبر خدا! [با اين ترغيب هاى شما] آنان بر سرِ گفتن اذان، با شمشير به جان يكديگر خواهند افتاد! فرمود: «هرگز! زمانى بر مردم مى آيد كه اذان گفتن را به عهده فقيرانشان مى افكنند، و آنان گوشت هايى هستند كه خداوند، آنها را بر آتش، حرام كرده است».

۱.تَجالدَ القوم بالسيوف واجتَلَدوا، وجالَدناهم بالسيوف مجالدةً: ضاربناهم (لسان العرب: ج3 ص125 «جلد»).

۲.تهذيب الأحكام: ج 2 ص 283 ح 1130 عن عيسى بن عبداللّه عن أبيه عن جدّه، بحارالأنوار: ج 84 ص 147 ح 40.

کلیدواژه‌ها اذان فضیلت اذان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اذان، نور (مايه روشنايى) است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى بلال! [با گفتن اذان] نماز را به پا دار و به وسيله آن، ما را آسودگى (شادمانى) بخش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل آسمان از اهل زمين، چيزى جز [بانگ] اذان نمى شنوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به بلال، هر گاه كه وقت نماز مى شد ـ: اى بلال! بالاى ديوار برو و صدايت را به اذان، بلند كن؛ زيرا خداوند، بادى را براى اذان گماشته است كه آن را به آسمان فراز مى برد، و فرشتگان هر گاه بانگ اذانِ اهل زمين را بشنوند، مى گويند: «اين [صداها]، صداى امّت محمّد است كه به توحيد خداوند عز و جل بلند است» و براى امّت محمّد صلى الله عليه و آله، تا زمانى كه آن نماز را تمام كنند، پيوسته آمرزش مى طلبند.

حلية الأولياءـ به نقل از شُمَيط بن عَجلان ـ: مؤذّن بنى كعب، حديث كرد و گفت: من در بيابانى بى آب و علف گرفتار شده بودم كه اذان گفتم. پس گوينده اى از پشت سرم به من گفت: خداوند، چه نيكو تو را ادب آموخته است! برگشتم. ديدم كه ابو بَرْزه اسلمى است. گفت: از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد: «هيچ بنده اى نيست كه در بيابانى بى آب و علف اذان بگويد، مگر آن كه هر درخت و گياه و كلوخ و خاك و هر چيز ديگرى كه در آن جا هست، به واسطه اندك بودن ياد كنندگان خدا در آن مكان، گريه كردن را شيرين مى يابد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! بنده، هر گاه در بيابانى بى آب و علف باشد و وضو بگيرد يا تيمّم كند و سپس اذان و اقامه بگويد و نماز بخواند، خداوند عز و جل به فرشتگان دستور مى دهد كه پشت سرِ او صف كشند، چندان كه ابتدا و انتهاى آن صف، ناپيداست، و با ركوع او ركوع كنند و با سجود او به سجده روند و براى دعايش «آمين» بگويند. اى ابو ذر! هر كس اقامه بگويد و اذان نگويد، تنها آن دو فرشته اى كه همراهش هستند، با او نماز مى گزارند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر مردى كه در سرزمينى خشك و خالى باشد و با فرا رسيدن وقت نماز، اذان و اقامه بگويد و نماز بگزارد، فرشتگان در پشت سرِ او، چندان صف مى كشند كه دو سوى آن، ناپيدا باشد و با ركوع او ركوع مى كنند و با سجودش به سجده مى روند و براى دعايش «آمين» مى گويند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر مردم مى دانستند كه چه [فضيلتى] در اذان هست، بر سر [گفتن]آن، با يكديگر مى جنگيدند. . عبارت پايانى اين حديث، در المصنّف ابن ابى شيبه، «لتحارّوه» است كه چندان معناى روشنى ندارد؛ امّا در إتحاف السادة المتّقين، «لتحاربوه (با يكديگر مى جنگيدند)» آمده كه به قرينه احاديث بعد، شايد همين درست باشد. يا شايد درستش، «لتحرّوه» باشد؛ از «تحرّى» به معناى: در دستيابى به چيزى يا در كارى يا گفتارى، از همديگر پيشى گرفتن.