فضيلت اذان

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اذان، نور (مايه روشنايى) است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى بلال! [با گفتن اذان] نماز را به پا دار و به وسيله آن، ما را آسودگى (شادمانى) بخش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل آسمان از اهل زمين، چيزى جز [بانگ] اذان نمى شنوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به بلال، هر گاه كه وقت نماز مى شد ـ: اى بلال! بالاى ديوار برو و صدايت را به اذان، بلند كن؛ زيرا خداوند، بادى را براى اذان گماشته است كه آن را به آسمان فراز مى برد، و فرشتگان هر گاه بانگ اذانِ اهل زمين را بشنوند، مى گويند: «اين [صداها]، صداى امّت محمّد است كه به توحيد خداوند عز و جل بلند است» و براى امّت محمّد صلى الله عليه و آله، تا زمانى كه آن نماز را تمام كنند، پيوسته آمرزش مى طلبند.

حلية الأولياءـ به نقل از شُمَيط بن عَجلان ـ: مؤذّن بنى كعب، حديث كرد و گفت: من در بيابانى بى آب و علف گرفتار شده بودم كه اذان گفتم. پس گوينده اى از پشت سرم به من گفت: خداوند، چه نيكو تو را ادب آموخته است! برگشتم. ديدم كه ابو بَرْزه اسلمى است. گفت: از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد: «هيچ بنده اى نيست كه در بيابانى بى آب و علف اذان بگويد، مگر آن كه هر درخت و گياه و كلوخ و خاك و هر چيز ديگرى كه در آن جا هست، به واسطه اندك بودن ياد كنندگان خدا در آن مكان، گريه كردن را شيرين مى يابد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! بنده، هر گاه در بيابانى بى آب و علف باشد و وضو بگيرد يا تيمّم كند و سپس اذان و اقامه بگويد و نماز بخواند، خداوند عز و جل به فرشتگان دستور مى دهد كه پشت سرِ او صف كشند، چندان كه ابتدا و انتهاى آن صف، ناپيداست، و با ركوع او ركوع كنند و با سجود او به سجده روند و براى دعايش «آمين» بگويند. اى ابو ذر! هر كس اقامه بگويد و اذان نگويد، تنها آن دو فرشته اى كه همراهش هستند، با او نماز مى گزارند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر مردى كه در سرزمينى خشك و خالى باشد و با فرا رسيدن وقت نماز، اذان و اقامه بگويد و نماز بگزارد، فرشتگان در پشت سرِ او، چندان صف مى كشند كه دو سوى آن، ناپيدا باشد و با ركوع او ركوع مى كنند و با سجودش به سجده مى روند و براى دعايش «آمين» مى گويند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر مردم مى دانستند كه چه [فضيلتى] در اذان هست، بر سر [گفتن]آن، با يكديگر مى جنگيدند. ۳

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه چيز است كه اگر امّت من بدانند كه چه [فضيلتى] در آنها هست، بر سر آن، قرعه مى زنند (با تير، يكديگر را مى زنند): اذان، شتافتن به نماز جمعه، و صف اوّل [ـِ نماز جماعت].

امام على عليه السلام:گفتيم: اى پيامبر خدا! شما ما را چندان به اذان گفتن ترغيب كرديد كه ترسيديم امّت تو بر سر آن، با شمشير به جان هم بيفتند! پيامبر خدا فرمود: «[با اين حال،] اذان گفتن، هرگز از فقيرانِ شما فراتر نخواهد رفت».

امام على عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «مؤذّن، در فاصله ميان اذان و اقامه، پاداشى همانند مزد شهيدِ به خون غلتيده در راه خدا دارد». گفتم: اى پيامبر خدا! [با اين ترغيب هاى شما] آنان بر سرِ گفتن اذان، با شمشير به جان يكديگر خواهند افتاد! فرمود: «هرگز! زمانى بر مردم مى آيد كه اذان گفتن را به عهده فقيرانشان مى افكنند، و آنان گوشت هايى هستند كه خداوند، آنها را بر آتش، حرام كرده است».

مستدرك الوسائلـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: شنيدم كه پيامبر خدا مى فرمايد: «خدايا! مؤذّنان را بيامرز» و اين جمله را سه بار فرمود. گفتم: اى پيامبر خدا! ما براى اذان، شمشير مى زنيم؛ ولى شما اين گونه كه براى مؤذّنان دعا كردى، براى ما دعا ننموده اى؟ فرمود: «اى جابر! بدان، زمانى بر مردم فرا مى رسد كه اذان گفتن را به فقيرانشان مى سپارند. گوشت هايى وجود دارند كه بر آتش، حرام اند. اينها همان گوشت هاى مؤذّنان است».