حدیث دربارهخاتم پيامبران

الإمام عليّ عليه السلامـ في خُطبَةٍ ذَكَرَ فيهَا النِّعمَةَ بِرَسول اللّهِ صلى الله عليه و آله ـ: اُنظُروا إلى مَواقِعِ نِعَمِ اللّهِ عَلَيهِم حينَ بَعَثَ إلَيهِم رَسولاً، فَعَقَدَ بِمِلَّتِهِ طاعَتَهُم، وجَمَعَ عَلى دَعوَتِهِ اُلفَتَهُم، كَيفَ نَشَرَتِ النِّعمَةُ عَلَيهِم جَناحَ كَرامَتِها، وأسالَت لَهُم جَداوِلَ نَعيمِها، وَالتَفَّتِ المِلَّةُ بِهِم في عَوائِدِ بَرَكَتِها، فَأَصبَحوا في نَعمَتِها غَرِقينَ، وفي خُضرَةِ عَيشِها فَكِهينَ! قَد تَرَبَّعَتِ الاُمورُ بِهِم في ظِلِّ سُلطانٍ قاهِرٍ، وآوَتهُمُ الحالُ إلى كَنَفِ عِزٍّ غالِبٍ، وتَعَطَّفَتِ الاُمورُ عَلَيهِم في ذُرى مُلكٍ ثابِتٍ، فَهُم حُكّامٌ عَلَى العالَمينَ، ومُلوكٌ في أطرافِ الأَرَضينَ. يَملِكونَ الاُمورَ عَلى مَن كانَ يَملِكُها عَلَيهِم، ويُمضونَ الأَحكامَ في مَن كانَ يُمضيها فيهِم! لا تُغمَزُ لَهُم قَناةٌ، ولا تُقرَعُ لَهُم صَفاةٌ! ۱

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه نعمت وجود پيامبر خدا را بيان مى فرمايد ـ: به جايگاه هاى نعمت هاى خدا بر آنان، بنگريد، آن گاه كه پيامبرى به سويشان فرستاد و با آيين او، پيمان اطاعتشان را استوار ساخت و با دعوت او، اُلفتشان را فراهم آورد و اين كه چگونه نعمت، بال كرامت خود را بر سرِ آنان گشود و جويبارهاى بهره مندى را به سوى آنان، روان ساخت و آيين، آنان را بر سر سفره بركتش به هم پيوند داد، تا آن كه غرق در نعمت ها و برخوردار از طراوت زندگى شدند. كارها، آنان را در سايه حكومتى مقتدر نشانيد و حالِ ايشان، آنان را در پناه عزّتى چيره، پناه داد و امورشان در قلّه حكومتى استوار، به آنان روى آورد. پس حكمران بر مردم و پادشاه سرزمين ها شدند. [آنان،] مالك امور كسانى شدند كه پيش تر، بر ايشان حكومت مى كردند و احكام را در ميان كسانى اجرا كردند كه پيش تر، آنان در ميان ايشان اجرا مى كردند. كسى قدرت در هم شكستن نيروى آنان را نداشت و هيچ كس، خيال مبارزه با آنان را در سر نمى پرورانْد. ۲

۱.نهج البلاغة: الخطبة 192، بحار الأنوار: ج 14 ص 473 ح 37.

۲.. گفتنى است كه دو جمله اخير، مفهوم كنايى متن عربى است و ترجمه الفاظ نيست.

کلیدواژه‌ها برکت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان انسان های بابرکت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

بحار الأنوارـ به نقل از جمعى از ياران پيامبر خدا ـ: هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله مكّه را فتح كرد و فرستادگان خود را نزد. نصاراى نجران فرستاد.، اسقف بزرگشان، ابو حارثه، نزدشان بود. سفارش نامه اى را كه شيث از پدرش آدم عليه السلام، به ارث برده بود، بيرون آورد. در آن، از جمله، چنين بود: «. معبودى جز من، خداى زنده استوار، نيست. بندگانم را براى پرستشم آفريدم و حجّت خويش را بر آنان، حتمى ساختم. هلا! من، فرستادگانم را ميان آنان برمى انگيزم و كتاب هاى خويش را بر آنان فرو مى فرستم. اين را از نخستين بشر ياد شده تا احمد، پيامبر و آخرين فرستاده ام، استوار مى كنم؛ همان كه درودها و رحمتم را بر او قرار مى دهم و بركت هاى خويش را در دلش راه مى دهم و پيامبرانم را با او به كمال مى رسانم.، و بركت ها و طهارت بخشى خودم را در نسل او قرار داده ام».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در من، پيامبرى و بركت، نهاده شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس فرزند پسرى يافت و از روى علاقه به من و براى تبرّك جستن به نامم، او را «محمّد» ناميد، او و فرزندش در بهشت خواهند بود.

امام باقر عليه السلامـ در توصيف پيامبر خدا ـ: بركتى [بزرگ] بود. با كسى سخن نمى گفت، مگر آن كه از ايشان مى پذيرفت.

امام باقر عليه السلامـ در توصيف پيامبر خدا ـ: يادش نيكو و نامش مبارك بود. محمّد صلى الله عليه و آله برگزيده پسنديده، پيامبر و فرستاده درس ناخوانده از سوى خداوند بود.