حدیث دربارهمجموعه فضايل امّت اسلامى

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مِمّا أعطَى اللّهُ اُمَّتي وفَضَّلَهُم بِهِ عَلى سائِرِ الاُمَمِ، أعطاهُم ثَلاثَ خِصالٍ لَمُ يُعطَها إلّا نَبِيٌّ: وذلِكَ أنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى كانَ إذا بَعَثَ نَبِيّا قالَ لَهُ: اجتَهِد في دينِكَ ولا حَرَجَ عَلَيكَ، وإنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى أعطى ذلِكَ اُمَّتي حَيثُ يَقولُ: «وَ مَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ» ۱ يَقولُ: مِن ضيقٍ. وكانَ إذا بَعَثَ نَبِيّا قالَ لَهُ: إذا أحزَنَكَ أمرٌ تَكرَهُهُ، فَادعُني أستَجِب لَكَ، وإنَّ اللّهَ أعطى اُمَّتي ذلِكَ حَيثُ يَقولُ: «ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ» . ۲ وكانَ إذا بَعَثَ نَبِيّا جَعَلَهُ شَهيدا عَلى قَومِهِ، وإنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى جَعَلَ اُمَّتي شُهَداءَ عَلَى الخَلقِ حَيثُ يَقولُ: «لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيدًا عَلَيْكُمْ وَ تَكُونُواْ شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ» ۳. ۴۵
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از چيزهايى كه خدا به امّت من عطا فرمود و بدان وسيله، آنان را بر ديگر امّت ها برترى داد، اين است كه به آنان، سه ويژگى بخشيد كه به كسى جز پيامبر صلى الله عليه و آله بخشيده نشده است: اوّل، اين كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ هر گاه پيامبرى مى فرستاد، به او مى فرمود: «در دينت، سخت بكوش و باك مدار». خداوند ـ تبارك و تعالى ـ اين را به امّت من نيز عطا كرده، آن جا كه مى فرمايد: «ودر دين، بر شما سختى قرار نداده است» ؛ يعنى تنگى و سختى [در آن، قرار نداده است]. دوم، اين كه هر گاه پيامبرى مى فرستاد، به او مى فرمود: «هر گاه امرى ناخوشايند، تو را اندوهگين ساخت، مرا بخوان تا پاسخت دهم». خداوند، اين را نيز به امّت من عطا كرده، آن جا كه مى فرمايد: «مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم» . سوم، اين كه هر گاه پيامبرى مى فرستاد، او را بر قومش گواه قرار مى داد و خداوند ـ تبارك و تعالى ـ امّت مرا بر همه خلق، گواه قرار داده، آن جا كه مى فرمايد: «تا اين پيامبر، بر شما گواه باشد و شما بر مردم، گواه باشيد» .
۱.الحجّ: 78.
۲.غافر: 60.
۳.الحجّ: 78.
۴.قرب الإسناد: ص 84 ح 277 عن مسعدة بن زياد عن الإمام الصادق عن أبيه عليهماالسلام، بحار الأنوار: ج 22 ص 443 ح 4.
۵.الحجّ: 78.

احادیث دیگر این موضوع

۵
امام حسن عليه السلام:جمعى از يهود نزد پيامبر خدا آمدند. عالم ترينِ آنان، سؤالاتى از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد. از جمله پرسيد: آن، كدام هفت چيز است كه خداوند از ميان پيامبران به تو داد و از ميان امّت ها به امّت تو؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خداوند عز و جل به من، فاتحة الكتاب را بخشيد و اذان و [نماز]جماعت در مسجد و روز جمعه و نماز خواندن بر جنازه و خواندن سه نماز با صداى بلند و رخصت به امّتم در اوقات بيمارى و سفر، و شفاعت كردن آن دسته از امّتم كه مرتكب گناه كبيره شده اند». يهودى گفت: درست گفتى، اى محمّد! ثواب كسى كه فاتحة الكتاب را بخوانَد، چيست؟ پيامبر خدا فرمود: «كسى كه فاتحة الكتاب را بخواند، خداوند عز و جل به شمارِ هر آيه اى كه از آسمان نازل شده است، ثواب تلاوت آن را به او عطا مى فرمايد. امّا اذان: اذان گويانِ امّت من با پيامبران و راستگويان و شهيدان و درستكاران، محشور مى شوند. امّا جماعت: صف هاى امّت من، در زمين، همانند صف هاى فرشتگان در آسمان است و هر ركعت نماز با جماعت، [معادلِ] بيست و چهار ركعت است و هر ركعتى نزد خداوند عز و جلمحبوب تر از عبادت چهل سال است. امّا روز جمعه: خداوند، در اين روز، اوّلين و آخرينِ خلايق را براى حسابرسى گِرد مى آورد. پس، هيچ مؤمنى نيست كه به سوى جماعت . ظاهرا درست آن، چنان كه در الاختصاص و بحار الأنوار آمده، «جمعه» است. برود، مگر آن كه خداوند عز و جل، وحشت هاى روز قيامت را براى او آسان مى سازد. سپس بهشت را به او پاداش مى دهد. امّا با صداى بلند خواندن: به هر اندازه اى كه صداى شخص برسد، زبانه آتش از او دور مى گردد و از صراط مى گذرد و شادمانى به او داده مى شود تا آن كه به بهشت در آيد. امّا ششمين: خداوند عز و جل، چنان كه در قرآن فرموده است، هراس هاى روز قيامت را براى امّتم آسان مى گردانَد. و هيچ مؤمنى نيست كه بر جنازه ها نماز بخواند، جز آن كه خداوند، بهشت را بر او واجب مى سازد، مگر آن كه منافق يا عاقّ والدين باشد. امّا شفاعتم: براى كسى است كه مرتكب گناهان كبيره شود، به استثناى اهل شرك و ستم». يهودى گفت: درست گفتى، اى محمّد! من، گواهى مى دهم كه معبودى جز خداوند يكتا نيست و تو پيامبرِ او و خاتمِ پيامبران و پيشواى پرهيزگاران و فرستاده خداوندگار جهانيان هستى. پس از آن كه اسلام آورد، پوست نازك سفيدى را در آورد كه همه آنچه پيامبر صلى الله عليه و آله گفته بود، در آن بود و گفت: اى پيامبر خدا! سوگند به آن كه تو را به حق به پيامبرى برانگيخت، من، اين را از الواحى كه خداوند عز و جل براى موسى بن عمران عليه السلام نوشته است، رونويسى كرده ام.