حدیث دربارهمجموعه فضايل امّت اسلامى

مستدرك الوسائل:قالَ جَبرئيلُ للِنَبِيِّ صلى الله عليه و آله: إنَّ اللّهَ تَعالى يَقولُ: أعطَيتُ اُمَّتَكَ ما لَم اُعطِهِ اُمَّةً مِنَ الاُمَمِ، فَقالَ: وما ذاكَ يا جَبرَئيلُ؟ قالَ: قَولُهُ تَعالى: «فَاذْكُرُونِى أَذْكُرْكُمْ» ۱، ولَم يَقُل هذِهِ لِأَحَدٍ مِنَ الاُمَمِ. ۲

مستدرك الوسائل:جبرئيل به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: خداى متعال مى فرمايد: «به امّت تو چيزى دادم كه آن را به هيچ يك از امّت ها نداده ام». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: آن چيست، اى جبرئيل؟ گفت: اين سخن خداى متعال: «به ياد من باشيد تا به ياد شما باشم» ، و اين را به هيچ يك از امّت ها نگفته است.

۱.البقرة: 152.

۲.مستدرك الوسائل: ج 5 ص 286 ح 5871 نقلاً عن مجموعة الشهيد.

کلیدواژه‌ها امت حکمت های عقیدتی و سیاسی مقدمه گزیده معرفی کتاب حاضر +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از چيزهايى كه خدا به امّت من عطا فرمود و بدان وسيله، آنان را بر ديگر امّت ها برترى داد، اين است كه به آنان، سه ويژگى بخشيد كه به كسى جز پيامبر صلى الله عليه و آله بخشيده نشده است: اوّل، اين كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ هر گاه پيامبرى مى فرستاد، به او مى فرمود: «در دينت، سخت بكوش و باك مدار». خداوند ـ تبارك و تعالى ـ اين را به امّت من نيز عطا كرده، آن جا كه مى فرمايد: «ودر دين، بر شما سختى قرار نداده است» ؛ يعنى تنگى و سختى [در آن، قرار نداده است]. دوم، اين كه هر گاه پيامبرى مى فرستاد، به او مى فرمود: «هر گاه امرى ناخوشايند، تو را اندوهگين ساخت، مرا بخوان تا پاسخت دهم». خداوند، اين را نيز به امّت من عطا كرده، آن جا كه مى فرمايد: «مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم» . سوم، اين كه هر گاه پيامبرى مى فرستاد، او را بر قومش گواه قرار مى داد و خداوند ـ تبارك و تعالى ـ امّت مرا بر همه خلق، گواه قرار داده، آن جا كه مى فرمايد: «تا اين پيامبر، بر شما گواه باشد و شما بر مردم، گواه باشيد» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به هيچ امّتى، يقينى برتر از يقينى كه به امّت من داده شده، عطا نشده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، دو مايه امان براى امّتم بر من نازل فرمود: «و [لى] تا تو در ميان آنان هستى، خدا بر آن نيست كه ايشان را عذاب كند، و تا آنان طلبِ آمرزش مى كنند، خدا عذاب كننده ايشان نخواهد بود» . هر گاه من رفتم، آمرزش خواهى را در ميان آنان، تا روز قيامت، باقى مى گذارم.

امام حسن عليه السلام:جمعى از يهود نزد پيامبر خدا آمدند. عالم ترينِ آنان، سؤالاتى از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد. از جمله پرسيد: آن، كدام هفت چيز است كه خداوند از ميان پيامبران به تو داد و از ميان امّت ها به امّت تو؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خداوند عز و جل به من، فاتحة الكتاب را بخشيد و اذان و [نماز]جماعت در مسجد و روز جمعه و نماز خواندن بر جنازه و خواندن سه نماز با صداى بلند و رخصت به امّتم در اوقات بيمارى و سفر، و شفاعت كردن آن دسته از امّتم كه مرتكب گناه كبيره شده اند». يهودى گفت: درست گفتى، اى محمّد! ثواب كسى كه فاتحة الكتاب را بخوانَد، چيست؟ پيامبر خدا فرمود: «كسى كه فاتحة الكتاب را بخواند، خداوند عز و جل به شمارِ هر آيه اى كه از آسمان نازل شده است، ثواب تلاوت آن را به او عطا مى فرمايد. امّا اذان: اذان گويانِ امّت من با پيامبران و راستگويان و شهيدان و درستكاران، محشور مى شوند. امّا جماعت: صف هاى امّت من، در زمين، همانند صف هاى فرشتگان در آسمان است و هر ركعت نماز با جماعت، [معادلِ] بيست و چهار ركعت است و هر ركعتى نزد خداوند عز و جلمحبوب تر از عبادت چهل سال است. امّا روز جمعه: خداوند، در اين روز، اوّلين و آخرينِ خلايق را براى حسابرسى گِرد مى آورد. پس، هيچ مؤمنى نيست كه به سوى جماعت . ظاهرا درست آن، چنان كه در الاختصاص و بحار الأنوار آمده، «جمعه» است. برود، مگر آن كه خداوند عز و جل، وحشت هاى روز قيامت را براى او آسان مى سازد. سپس بهشت را به او پاداش مى دهد. امّا با صداى بلند خواندن: به هر اندازه اى كه صداى شخص برسد، زبانه آتش از او دور مى گردد و از صراط مى گذرد و شادمانى به او داده مى شود تا آن كه به بهشت در آيد. امّا ششمين: خداوند عز و جل، چنان كه در قرآن فرموده است، هراس هاى روز قيامت را براى امّتم آسان مى گردانَد. و هيچ مؤمنى نيست كه بر جنازه ها نماز بخواند، جز آن كه خداوند، بهشت را بر او واجب مى سازد، مگر آن كه منافق يا عاقّ والدين باشد. امّا شفاعتم: براى كسى است كه مرتكب گناهان كبيره شود، به استثناى اهل شرك و ستم». يهودى گفت: درست گفتى، اى محمّد! من، گواهى مى دهم كه معبودى جز خداوند يكتا نيست و تو پيامبرِ او و خاتمِ پيامبران و پيشواى پرهيزگاران و فرستاده خداوندگار جهانيان هستى. پس از آن كه اسلام آورد، پوست نازك سفيدى را در آورد كه همه آنچه پيامبر صلى الله عليه و آله گفته بود، در آن بود و گفت: اى پيامبر خدا! سوگند به آن كه تو را به حق به پيامبرى برانگيخت، من، اين را از الواحى كه خداوند عز و جل براى موسى بن عمران عليه السلام نوشته است، رونويسى كرده ام.

الزهد، ابن مباركـ به نقل از ابو سعيد، غلام ابن عامر ـ: پيامبر خدا بر مردى گذشت كه مى گفت: خداوند را ستايش، كه مرا از امّت محمّد قرار داد. پيامبر خدا فرمود: «نعمت امّت محمّد بودن، خود، كافى از هر نعمتى است».