حدیث دربارههجرت به مدينه

كنز العمّال عن إياس بن مالِكِ بنِ الأوسِ عن أبيهِ:لَمّا هاجَرَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وأبو بكرٍ مَرُّوا بإبِلٍ لَنا في الجُحفَةِ، فقالَ النَّبيُّ: لمَن هذهِ الإبِلُ؟ قالَ: لِرجُلٍ مِن أسلَمَ، فالتَفَتَ إلى أبي بكرٍ فقالَ: سَلِمتُ إن شاءَ اللّهُ تعالى! فقالَ: ما اسمُكَ؟ فقالَ: مَسعودٌ، فالتَفَتَ إلى أبي بَكرٍ، فقالَ: سَعَدتُ إن شاءَ اللّهُ تعالى، فأتاهُ أبي فحَمَلَهُ على جَمَلٍ. ۱

كنز العمّالـ به نقل از اياس بن مالك بن اوس، از پدرش ـ: زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله و ابو بكر هجرت كردند، در جُحفه به رمه شترى از ما برخوردند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين شترها از آنِ كيست؟». پدرم گفت: از آنِ مردى اسلمى. پيامبر خدا، رو به ابو بكر كرد و فرمود: «به خواست خداى بزرگ، به سلامت رَستم!». پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد: «نامت چيست؟». گفت: مسعود. باز پيامبر خدا، رو به ابو بكر كرد و فرمود: «به خواست خداى بزرگ، سعادتمند شدم». پس پدرم نزد پيامبر خدا رفت و ايشان را بر شترى نر، سوار كرد.

۱.كنز العمال: ج 16 ص 675 ح 46301.

کلیدواژه‌ها هجرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون هجرت به مدینه

احادیث دیگر این موضوع

بحار الأنوار:هجرت [پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه] در سال چهاردهم بعثت صورت گرفت و مصادف بود با سى و چهارمين سال سلطنت خسرو پرويز و نهمين سال فرمان روايى هِرَقل (امپراتور روم)، و اوّل اين سال محرّم است. پيامبر خدا در مكّه بود و آن جا را ترك نكرده بود؛ امّا عدّه اى از مسلمانان در ماه ذى حجّه بيرون رفته بودند. محمّد بن كعب قُرَظى مى گويد: قريش بر درِ خانه پيامبر جمع شدند و گفتند: محمّد مى گويد كه اگر شما با او بيعت كنيد، بر عرب و عجم، فرمان روا خواهيد شد و بعد از مرگ هم، دوباره زنده مى شويد و براى شما باغ ها و جنّت هايى چون باغ هاى اين جهان خواهد بود و اگر بيعت نكنيد، به دست او كشته خواهيد شد و بعد از مرگ هم زنده خواهيد شد و در آتش سوزان خواهيد سوخت. در اين هنگام، پيامبر خدا از خانه بيرون آمد و مشتى خاك برداشت و فرمود: «آرى. من اين سخنان را مى گويم». سپس مشت خاك را روى سر آنان پاشيد و اين آيات را تلاوت فرمود: «يس» تا آيه «و پيشِ روىِ آنان، سدّى نهاديم و پشتِ سرشان نيز سدّى. پس آنان را پوشانديم. لذا نمى بينند» . تمام كسانى كه از آن خاك روى سرشان ريخته شد، در جنگ بدر، كشته شدند. پيامبر صلى الله عليه و آله سپس به راه افتاد و رفت. در اين هنگام، شخصى كه با آن عدّه نبود، آمد و گفت: در اين جا منتظر كه هستيد؟ گفتند: محمّد. گفت: به خدا سوگند كه محمّد، از كنار شما عبور كرد و بر سرِ همه شما خاك ريخت و در پى كار خود رفت. هريك از آن عدّه، دست خود را روى سرش گذاشت، ديد خاكى است. چون به درون خانه پيامبر صلى الله عليه و آله سرك كشيدند، ديدند على عليه السلام در بستر است و قطيفه پيامبر خدا را روى خود كشيده است. گفتند: او محمّد است كه خوابيده و قطيفه اش روى اوست. آنان، همچنان بر درِ منزل پيامبر صلى الله عليه و آله بودند تا اين كه صبح شد و على عليه السلام از بستر برخاست. گفتند: به خدا سوگند، آن مرد به ما راست گفته بود.

امام على عليه السلام:هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله براى هجرت به مدينه، بيرون رفت، به من دستور داد كه بعد از ايشان بمانم تا سپرده هايى را كه مردم نزد ايشان داشتند، برگردانم. پيامبر خدا را به نام «امين» مى خواندند. من، سه روز در مكّه ماندم و پيوسته خود را به مردم نشان مى دادم و حتّى يك روز هم از انظار، غايب نشدم. پس از سه روز، مكّه را ترك كردم و راهى را كه پيامبر خدا رفته بود، دنبال كردم، تا اين كه بر بنى عمرو بن عوف وارد شدم. پيامبر خدا، در آن هنگام، به مدينه رسيده بود. من به خانه كلثوم بن هِدم رفتم كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آن جا منزل گزيده بود.