حدیث دربارههجرت به مدينه

بحار الأنوارـ به نقل از عبد اللّه بن بُرَيده، از پدرش ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فال بد نمى زد؛ امّا فال خوب مى زد. زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله ره سپار مدينه شد، قريش براى كسى كه پيامبرِ صلى الله عليه و آله را دستگير كند و تحويل آنان دهد، يكصد شتر جايزه تعيين كردند. [پدرم] بُرَيده [ابن حصيب اَسلَمى] با هفتاد سوار از خاندان خود از بنى سهم، به راه افتاد و پيامبر صلى الله عليه و آله را پيدا كرد. پيامبر خدا به او فرمود: «تو كيستى؟». گفت: من بُرَيده هستم. پيامبر خدا، رو به ابو بكر كرد و فرمود: «اى ابو بكر! كار ما آسان و رو به راه شد». سپس [به بريده] فرمود: «از كدام طايفه اى؟». گفت: از اسلم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «به سلامت رستيم». سپس فرمود: «از كدام قبيله اى؟». گفت: از بنى سهم. فرمود: «تير (قرعه) تو بيرون آمد». بُرَيده به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: تو كيستى؟ فرمود: «من محمّد بن عبد اللّه، پيامبر خدا هستم». بريده گفت: گواهى مى دهم كه معبودى جز خدا نيست و گواهى مى دهم كه تو بنده و فرستاده او هستى. پس بريده و تمام همراهانش مسلمان شدند. صبح كه شد، بريده به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: به مدينه، جز با در دست داشتن پرچم، وارد نشويد. سپس دستار خود را باز كرد و آن را روى نيزه اى بست و پيشاپيش پيامبر صلى الله عليه و آله به راه افتاده و گفت: اى پيامبر خدا! آيا بر من وارد مى شوى؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين ناقه من، مأمور است». بريده گفت: ستايش، خدا را كه بنى سهم، با رغبت و بدون اكراه، مسلمان شدند.