حدیث دربارهابراهيم

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين كه مى گوييم: ابراهيم، خليل خداست، كلمه «خليل»، برگرفته از «خَلَّة» يا «خُلَّة» است. «خَلَّة»، به معناى فقر و نيازمندى است؛ چرا كه او به پروردگار خود، نيازمند و محتاج بود و از همه بُريد و به او روى آورد و از غير او روى گردانْد و اظهار بى نيازى كرد و اين، در زمانى بود كه خواستند او را در آتش افكنند و با منجنيق پرتابش كنند. خداوند، جبرئيل عليه السلام را فرستاد و به او فرمود: «بنده ام را درياب». جبرئيل، خود را به ابراهيم ـ كه در ميان هوا بود ـ رسانيد و گفت: هر فرمانى دارى به من بگو؛ زيرا خداوند، مرا براى يارى تو فرستاده است. ابراهيم عليه السلام فرمود: «نه. خداوند، مرا بسنده است و او نيكو حمايتگرى است. من از غير او چيزى نمى خواهم و به هيچ كس جز او نيازى ندارم». پس، خداوند، او را خليل خود ناميد، يعنى نيازمند و محتاج به خود و كسى كه از همه بُريده و به او روى آورده است.