حدیث دربارهاقسام زنان

الاختصاص عن الأوزاعيّـ فيما قالَ لُقمانُ عليه السلام لاِبنِهِ ـ: يا بُنَيَّ، لَو كانَتِ النِّساءُ تُذاقُ كَما تُذاقُ الخَمرُ ما تَزَوَّجَ رَجُلٌ امرَأَةَ سَوءٍ أبَداً. ۱

الاختصاصـ به نقل از اَوزاعى، درباره آنچه لقمان عليه السلام به پسرش گفت ـ: پسرم! اگر زنان، مانند شراب، قابل چشيدن بودند، هرگز هيچ مردى با زن بد، ازدواج نمى كرد.

۱.الاختصاص: ص 339، بحار الأنوار: ج 13 ص 430 ح 23.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام ازدواج +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الاختصاصـ به نقل از اَوزاعى، درباره آنچه لقمان عليه السلام به پسرش گفت ـ: اى پسرم! زنان، چهار گروه اند: دو گروهشان صالح و دو گروهشان ملعون اند. يكى از آن دو گروه صالح، زنى است كه در ميان قوم خود، شريف و بزرگوار و در پيش خودش، رام و آرام است؛ زنى كه اگر چيزى به او داده شود، سپاس مى گزارد و اگر گرفتار شود، شكيبايى مى ورزد. اندك، در دستان او بسيار جلوه مى كند و در خانه اش درست كار است. دوم از گروه زنان صالح، زنى است كه بسيار مهربان و زاينده است؛ هميشه با شوهرش به نيكى رفتار مى كند. او مانند مادر مهربان، بر بزرگان قوم، محبّت و بر خردسالان، دلسوزى مى نمايد. فرزند شوهرش را دوست مى دارد؛ هر چند از زن ديگرى باشد. دارنده خوبى ها، مورد رضايت شوهر، و اصلاح كننده خود و خانواده و مال و فرزند است. بنا بر اين، او [در كميابى]، مانند طلاى سرخ است. خوشا به حال كسى كه چنين زنى روزى اش شده است، كه اگر در كنار شوهرش باشد، يارى اش مى كند و اگر از او دور باشد، [دارايى و آبروى] او را نگه مى دارد. و اما يكى از آن دو زن ملعون، زنى است كه پيش خود، بزرگ و براى قومش رام و آرام است؛ زنى كه اگر به او عطا شود، خشم مى كند و اگر منع شود، عتاب مى كند و خشم مى گيرد. بنا بر اين، شوهرش در دست او گرفتار است و همسايگانش از دست او در رنج اند. پس او همانند شير است كه اگر نزديكش شوى، تو را مى خورد و اگر بگريزى، تو را مى كشد. زن ملعون دوم، زنى است كه نزد شوهرش است؛ ولى ميلش با همسايگان است. پس او زودْخشم و زودْگريان است. اگر در حضور شوهرش باشد، به او سودى نمى رساند و اگر از او غايب باشد، او را رسوا مى كند. پس او همانند زمينِ شورى است كه اگر آبش دهى، آبْ بالا مى آيد [و جذب زمين نمى شود]و زمينْ زير آب مى ماند، و اگر رهايش كنى، تشنه مى گردد. اگر فرزندى از او روزى ات شد، از آن فرزند، بهره مند نمى گردى.