حدیث دربارهرؤياى امام ، هنگام خروج از مدينه

اُسد الغابة:سارَ [الحُسَينُ عليه السلام] مِنَ المَدينَةِ إلى مَكَّةَ، فَأَتاهُ كُتُبُ أهلِ الكوفَةِ وهُوَ بِمَكَّةَ، فَتَجَهَّزَ لِلمَسيرِ، فَنَهاهُ جَماعَةٌ، مِنهُم: أخوهُ مُحَمَّدُ بنُ الحَنَفِيَّةِ، وَابنُ عُمَرَ، وَابنُ عَبّاسٍ وغَيرُهُم. فَقالَ: رَأَيتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله فِي المَنامِ وأمَرَني بِأَمرٍ، فَأَنَا فاعِلٌ ما أمَرَ. ۱

اُسد الغابة:[امام حسين عليه السلام] از مدينه به سوى مكّه حركت كرد كه نامه هاى كوفيان در مكّه به او رسيد. آماده حركت شد كه گروهى، از جمله برادرش محمّد بن حنفيه، ابن عمر، ابن عبّاس و ديگران، او را باز داشتند. امام عليه السلام فرمود: «پيامبر خدا را در خواب ديدم و مرا فرمانى داد كه بدان، عمل مى كنم».

۱.اُسد الغابة: ج 2 ص 28 الرقم 1173.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی رویاهایی درباره آینده اهل بیت و دشمنانشان رویاهای امام حسین رویای امام هنگام خروج از مدینه

احادیث دیگر این موضوع

الفتوح:امام حسين عليه السلام شبى از منزلش بيرون آمد و نزد قبر جدّش آمد و گفت: «سلام بر تو، اى پيامبر خدا!.». سپس، امام حسين عليه السلام شروع به گريستن كرد. هنگام سپيده صبح، سرش را بر قبر نهاد و ساعتى به خواب رفت. در خواب، پيامبر صلى الله عليه و آله را ديد كه با جمعيت انبوهى از فرشتگان [صف كشيده] در راست و چپ، و پيش و پسِ او، جلو آمد و حسين عليه السلام را به سينه اش چسبانْد و ميان دو چشمش را بوسه زد و فرمود: اى پسر عزيزم، اى حسين! مى بينم كه به زودى در زمين كَرْب (سختى) و بلا، به دست گروهى از امّتم كشته شده اى و با سر بُريده افتاده اى، در حالى كه تشنه بودى و آبت ندادند و سيرابت نكردند و با همه اينها، به شفاعت من اميد مى برند. چه توقّعى! روز قيامت، خداوند، شفاعت مرا به ايشان نرساند كه نزد خدا هيچ نصيبى ندارند. حبيبم، اى حسين! پدر و مادر و برادرت بر من درآمدند و اكنون، مشتاق تو هستند و درجاتى در بهشت، از آنِ توست كه جز با شهادت به آنها نمى رسى». امام حسين عليه السلام در خواب به جدّش مى نگريست و سخنش را مى شنيد و مى گفت: اى نياى من! من، هيچ گاه نيازى به بازگشت به دنيا ندارم. مرا با خود ببر و كنار خود، در جايگاهت جاى ده. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «اى حسين! ناگزيرى كه به دنيا باز گردى تا شهادت و پاداش بزرگى را كه خدا براى آن نوشته است، نصيبت شود كه تو و پدرت و برادرت و عمويت و عموى پدرت، روز قيامت، در يك گروه محشور مى شويد تا به بهشت درآييد».

الملهوفـ از امام حسين عليه السلام (در پاسخ به محمّد بن حنفيه، چون به ايشان گفت كه به سوى عراق نرود) ـ: پس از آن كه از تو جدا شدم، پيامبر خدا نزدم آمد و گفت: «اى حسين! بيرون برو كه خداوند، خواسته است تو را كشته ببيند». محمّد بن حنفيه، [استرجاع كرد و] گفت: «ما از خداييم و به سوى او باز مى گرديم» . پس اكنون كه مى دانى چنين مى شود، مقصود از همراه بردن اين زنان چيست؟ امام عليه السلام به او فرمود: «پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمود: خداوند، خواسته كه آنها را هم اسير ببيند و بر او سلام داد و رفت.

الفتوحـ پس از يادكرد نامه نگارى كوفيان به امام حسين عليه السلام براى دعوت امام عليه السلام به سوى ايشان ـ: در اين هنگام، امام حسين عليه السلام برخاست و وضو گرفت و دو ركعت نماز، ميان رُكن (حجرالأسود) و مقام [ابراهيم]خواند و پس از نماز، از خداوند درباره آنچه كوفيان به او نوشته بودند، خير طلبيد. سپس، فرستادگان [كوفه] را گِرد آورد و به ايشان فرمود: «من، جدّم پيامبر خدا را در خواب ديدم كه به من، فرمانى داد و من، فرمان او را انجام مى دهم، و خدا هم مرا بر خيرم مصمّم كرد، كه او سرپرست آن و قادر بر آن است؛ ان شاء اللّه!».

الفتوحـ از امام حسين عليه السلام (در پاسخ نامه عبد اللّه بن جعفر كه امام عليه السلام را سوگند داده بود تا از مكّه بيرون نرود) ـ: امّا بعد، نامه ات به من رسيد. آن را خواندم و آنچه را گفته بودى، فهميدم و تو را مى آگاهانم كه جدّم پيامبر خدا را در خواب ديدم كه مرا فرمانى داد و من، بدان عمل مى كنم؛ به سود من باشد يا به زيان من. پسرعمو! به خدا سوگند، اگر در لانه حشره اى از حشرات زمين باشم، مرا بيرون مى كِشند و مى كُشند. پسرعمو! به خدا سوگند، بر من ستم مى كنند، آن گونه كه يهود بر روز شنبه ستم كردند. والسلام!».

الطبقات الكبرى:عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب، به امام حسين عليه السلام نامه اى نوشت و او را از كوفيان، برحذر داشت و سوگندش داد تا به سوى آنان نرود. امام حسين عليه السلام در پاسخ او نوشت: «من، خوابى ديدم كه پيامبر خدا در آن، به من فرمانى داد و من، بدان عمل مى كنم و كسى را از آن، آگاه نمى كنم تا كارم را ببينم».

تاريخ الطبرىـ به نقل از حارث بن كعب والبى، از امام زين العابدين عليه السلام ـ: امام حسين عليه السلام، خطاب به يحيى بن سعيد و عبد اللّه بن جعفر ـ هنگامى كه او را بر بيرون نرفتن، تشويق كردند ـ فرمود: «من، خوابى ديدم كه پيامبر خدا، در آن بود و در آن، فرمانى يافتم كه بدان عمل مى كنم؛ به زيان من يا به سود من باشد». به ايشان گفتند: چه خوابى بود؟ فرمود: «آن را براى كسى نگفته ام و نخواهم گفت تا خدايم را ديدار كنم».