حدیث دربارهانفاق در راه خدا

الإمام الكاظم عليه السلام:سُئِلَ أبو ذَرٍّ: ما مالُكَ؟ قالَ: عَمَلي، قيلَ لَهُ: إنَّما نَسأَلُكَ عَنِ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ! فَقالَ: ما أصبَحَ فَلا أمسى، وما أمسى فَلا أصبَحَ؛ لَنا كُندوجٌ نَرفَعُ فيهِ خَيرَ مَتاعِنا، سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: كُندوجُ المُؤمِنِ قَبرُهُ. ۱

امام كاظم عليه السلام:از ابوذر پرسيده شد: «مالت چيست؟» گفت: «عملِ من». به او گفته شد: «مرادِ ما طلا و نقره است!» گفت: «طلا و نقره از صبحگاهان به شامگاهان نكشد و از شامگاهان به صبحگاهان! ما را خزانه اى است كه بهترين كالايمان را در آن مى گذاريم. از رسول خدا صلى الله عليه و آلهشنيدم كه مى فرمود: خزانه مؤمن، گورِ او است».

۱.الأمالي للطوسي: 702/1501 عن موسى بن بكر، رجال الكشّي: 1 / 121 / 54، روضة الواعظين: 312 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: 78 / 452 / 17.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی پایه های توسعه مصرف آنچه در مصرف دارایی های خصوصی شایسته است +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ما نه براى گرد آوردنِ مال، كه براى انفاقِ آن، برانگيخته شده ايم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خوشا آن را كه. انفاق كند مالى را كه بدون گناه فراهم آورده و بر ناتوانان و تنگدستان رحم آورَد. خوشا آن را كه در درون رام باشد و پيشه اش پاكيزه باشد. خوشا آن را كه به علم خويش عمل كند و افزونِ مالش را ببخشد و از سخنِ فراتر از اندازه خوددارى ورزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند فرمايد: «اى زاده آدم! اين مُلك از آنِ من است؛ و اين مالْ مرا است. اى تنگدست! كجا بودى آن گاه كه اين مُلك بود و تو نبودى؟ و آيا از آنِ تو است چيزى جز آن چه مى خورى و از ميانش مى برى، يا آن چه مى پوشى و پوسيده اش مى كنى، يا آن چه صدقه مى دهى و جاويدش مى سازى؟ و براى آن، يا از رحمت خدا نصيب مى برى و يا كيفر مى بينى. پس بينديش تا مالى كه از آنِ غير تو است، برايت از مال خودت دوست داشتنى تر نباشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده مى گويد: «مال از آنِ من است»، حال آن كه از آن مال سه چيز از آنِ او است: آن چه مى خورد و فانى مى كند؛ آن چه مى پوشد و مى پوسانَد؛ و آن چه مى بخشد و ذخيره مى سازد. و جز اين [بخش سوم] همه رفتنى است و آن چه از آن مانَد، به ديگران مى رسد.

صحيح مسلم از مطرّف از پدرش:نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم؛ مشغول تلاوت اين آيه بود: «شما را افتخار بر يكديگر به افزونى، سرگرم كرد». فرمود: «زاده آدم مى گويد: مال از آنِ من است؛ اى آدميزاد! آيا از مالت چيزى از آنِ تو است جز آن چه مى خورى و فانى مى سازى؛ يا آن چه مى پوشى و مى پوسانى؛ يا آن چه صدقه مى دهى و جارى مى سازى؟»

سنن النسائي از عبداللّه:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «از شما كسى هست كه مالِ وارثش براى وى دوست داشتنى تر از مال خودش باشد؟» گفتند: «اى رسول خدا! از ما كسى نيست جز اين كه مال خودش براى وى دوست داشتنى تر از مال وارثش است». رسول خدا صلى الله عليه و آلهفرمود: «بدانيد كه از شما كسى نيست جز آن كه مال وارثش براى وى دوست داشتنى تر از مال خودش است؛ [زيرا] مال تو آن است كه پيش مى اندازى [= پيش از مرگت انفاق مى كنى]و مال وارثت آن است كه پس اندازى [= پس از خود بر جاى بگذارى]».

الأدب المفرد از قيس بن عاصم سعدى:نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله رفتم. فرمود: «اين، مهترِ باديه نشينان است». گفتم: «اى رسول خدا! چيست آن مالى كه مرا در آن دنباله روى نيست؛ نه جوينده اى و نه مهمانى؟» رسول خدا فرمود: «مال خوب، چهل بخش است و افزون بر آن شصت بخش؛ و واى بر دارندگان مالِ صدها بخشى، مگر آن كه بخش گرامى مالش را بخشش كند، افزونى را انفاق نمايد، حيوان فربهش را قربانى نمايد، و [هم] خود خورَد و [افراد]قناعت پيشه و دريوزره گر را [نيز]بخورانَد». گفتم: «اى رسول خدا! چه خوش است اين اخلاق. در سرزمينى كه من ساكنم، از فراوانىِ چهارپايانم جاى سكونت نمانده است». فرمود: «چگونه بخشش مى كنى؟» گفتم: «شتر جوان را و [نيز] شتر سال دار را مى بخشم». فرمود: «ماده شتر يا ميش را چگونه به بهره كشى مى دهى؟» گفت [اَم]: «صد [به صد] به بهره كشى مى دهم». فرمود: «چگونه حيوان را براى باردارسازى مى دهى؟» گفت [اَم]: «مردم با ريسمان هاشان روانه مى شوند و كسى از شترى كه مهارش را گرفته، بازداشته نمى شود، پس او حيوانى را كه پيشش آيد مى گيرد، خود، مى بَرَد». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مال تو برايت دوست داشتنى تر است يا مالِ اطرافيانت»؟ گفت [اَم]: «مال خودم». فرمود: «جز اين نيست كه از مالت آن بخش از آن تو است كه مى خورى و فانى مى كنى، يا مى بخشى و جارى مى سازى؛ و باقيمانده اش از آنِ اطرافيان تو است». پس گفتم: «بدين سان، ناچار بايد پس از بازگشت، تعداد آن ها را بكاهم».

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در پايان خطبه اش مى فرمود: «خوشا آن را كه اخلاقش خوش، سرشتش پاك، باطنش بسامان، و آشكارش نيك باشد؛ افزونىِ مالش را انفاق كند؛ از سخن زياده درگذرد، و از درون خويش با مردم انصاف ورزد.