حدیث دربارهانفاق در راه خدا

الأدب المفرد از قيس بن عاصم سعدى:نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله رفتم. فرمود: «اين، مهترِ باديه نشينان است». گفتم: «اى رسول خدا! چيست آن مالى كه مرا در آن دنباله روى نيست؛ نه جوينده اى و نه مهمانى؟» رسول خدا فرمود: «مال خوب، چهل بخش است و افزون بر آن شصت بخش؛ و واى بر دارندگان مالِ صدها بخشى، مگر آن كه بخش گرامى مالش را بخشش كند، افزونى را انفاق نمايد، حيوان فربهش را قربانى نمايد، و [هم] خود خورَد و [افراد]قناعت پيشه و دريوزره گر را [نيز]بخورانَد». گفتم: «اى رسول خدا! چه خوش است اين اخلاق. در سرزمينى كه من ساكنم، از فراوانىِ چهارپايانم جاى سكونت نمانده است». فرمود: «چگونه بخشش مى كنى؟» گفتم: «شتر جوان را و [نيز] شتر سال دار را مى بخشم». فرمود: «ماده شتر يا ميش را چگونه به بهره كشى مى دهى؟» گفت [اَم]: «صد [به صد] به بهره كشى مى دهم». فرمود: «چگونه حيوان را براى باردارسازى مى دهى؟» گفت [اَم]: «مردم با ريسمان هاشان روانه مى شوند و كسى از شترى كه مهارش را گرفته، بازداشته نمى شود، پس او حيوانى را كه پيشش آيد مى گيرد، خود، مى بَرَد». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مال تو برايت دوست داشتنى تر است يا مالِ اطرافيانت»؟ گفت [اَم]: «مال خودم». فرمود: «جز اين نيست كه از مالت آن بخش از آن تو است كه مى خورى و فانى مى كنى، يا مى بخشى و جارى مى سازى؛ و باقيمانده اش از آنِ اطرافيان تو است». پس گفتم: «بدين سان، ناچار بايد پس از بازگشت، تعداد آن ها را بكاهم».