حدیث دربارهانفاق در راه خدا

عنه عليه السلام:مَن آتاهُ اللّهُ مالاً فَليَصِل بِهِ القَرابَةَ، وَليُحسِن مِنهُ الضِّيافَةَ، وَليَفُكَّ بِهِ الأَسيرَ وَالعانِيَ، وَليُعطِ مِنهُ الفَقيرَ وَالغارِمَ، وَليَصبِر نَفسَهُ عَلَى الحُقوقِ وَالنَّوائِبِ ابتِغاءَ الثَّوابِ؛ فَإِنَّ فَوزا بِهذِهِ الخِصالِ شَرَفُ مَكارِمِ الدُّنيا، ودَركُ فَضائِلِ الآخِرَةِ، إن شاءَ اللّهُ. ۱
امام على عليه السلام:هر كس خداوند به او مالى دهد، بايد آن را به خويشاوندان برساند؛ مهمانى هاى نيكو دهد؛ اسير و گرفتار را از بند برهانَد؛ تنگدست و وامدار را بهره بخشد؛ به اميد پاداش، خويشتن را بر [اداى] حقوق و [تحمّل]بلاهاى سخت صبور سازد؛ كه هر آينه دستيابى به اين ويژگى ها، بهره ور شدن از كرامت هاى دنيايى و فضيلت هاى آخرتى است، اگر خداى خواهد!
۱.نهج البلاغة: الخطبة 142.

احادیث دیگر این موضوع

۸
الأدب المفرد از قيس بن عاصم سعدى:نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله رفتم. فرمود: «اين، مهترِ باديه نشينان است». گفتم: «اى رسول خدا! چيست آن مالى كه مرا در آن دنباله روى نيست؛ نه جوينده اى و نه مهمانى؟» رسول خدا فرمود: «مال خوب، چهل بخش است و افزون بر آن شصت بخش؛ و واى بر دارندگان مالِ صدها بخشى، مگر آن كه بخش گرامى مالش را بخشش كند، افزونى را انفاق نمايد، حيوان فربهش را قربانى نمايد، و [هم] خود خورَد و [افراد]قناعت پيشه و دريوزره گر را [نيز]بخورانَد». گفتم: «اى رسول خدا! چه خوش است اين اخلاق. در سرزمينى كه من ساكنم، از فراوانىِ چهارپايانم جاى سكونت نمانده است». فرمود: «چگونه بخشش مى كنى؟» گفتم: «شتر جوان را و [نيز] شتر سال دار را مى بخشم». فرمود: «ماده شتر يا ميش را چگونه به بهره كشى مى دهى؟» گفت [اَم]: «صد [به صد] به بهره كشى مى دهم». فرمود: «چگونه حيوان را براى باردارسازى مى دهى؟» گفت [اَم]: «مردم با ريسمان هاشان روانه مى شوند و كسى از شترى كه مهارش را گرفته، بازداشته نمى شود، پس او حيوانى را كه پيشش آيد مى گيرد، خود، مى بَرَد». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مال تو برايت دوست داشتنى تر است يا مالِ اطرافيانت»؟ گفت [اَم]: «مال خودم». فرمود: «جز اين نيست كه از مالت آن بخش از آن تو است كه مى خورى و فانى مى كنى، يا مى بخشى و جارى مى سازى؛ و باقيمانده اش از آنِ اطرافيان تو است». پس گفتم: «بدين سان، ناچار بايد پس از بازگشت، تعداد آن ها را بكاهم».