آمدن جهنّم

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: روح الأمين عليه ‏السلام به من خبر داد كه خداوند يگانه و يكتا، هر گاه خلايق را به موقف آورَد و همه مردمان را، از اوّلين تا آخرين نفر، جمع كند، جهنّم را در حالى مى‏آورند كه هزار افسار بر اوست و هر افسارى را صد هزار فرشته دژخيم و درشت‏خوى مى‏كشند و او نيز لگد مى‏كوبد و هر چيزى را در هم مى‏شكند و مى‏غرّد و مى‏خروشد و آه و ناله سر مى‏دهد، و اگر نبود كه خداوند عز و جل آن را تا پس از حسابرسى مهلت داده است، همگان را نابود مى‏كرد. سپس گردنى از آن بيرون مى‏زند كه خلايق را، از نيك و بد، در ميان مى‏گيرد. خداوند، هيچ بنده‏اى از بندگانش را نيافريده است، از فرشته و پيامبر، مگر آن كه [در اين هنگام] فرياد خواهد زد: «پروردگارا! به دادم برس، به دادم برس»؛ ولى تو مى‏گويى:

مجمع البيان ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ : چون آيه «و در آن روز، جهنّم را بياورند» نازل شد، رخسار پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله دگرگون شد و چنان منقلب گشت كه يارانش از ديدن حال او نگران شدند. عدّه‏اى از آنان نزد على بن ابى طالب عليه ‏السلام رفتند و گفتند: اى على! براى پيامبر خدا، اتّفاقى افتاده است. على عليه ‏السلام آمد و پيامبر را از پشت سرش در آغوش گرفت و ميان دو شانه‏اش را بوسيد و گفت: پدر و مادرم به فدايت، اى پيامبر خدا! امروز چه رخ داده است؟ پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «جبرئيل عليه ‏السلام نزدم آمد و برايم [اين آيه را] خواند: «و آن روز، جهنّم را بياورند» ». على عليه ‏السلام گفت: گفتم: چگونه آن را مى‏آورند؟ فرمود: هفتاد هزار فرشته آن را مى‏آورند و با هفتاد هزار