زندگى آنان

صحيح مسلم ـ به نقل از ابو سعيد خدرى از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ :. امّا اهل آتش كه ساكن آن اند، در آن، نه مى‏ميرند و نه زنده‏اند؛ ليكن آتش، عدّه‏اى را، به سبب گناهانشان ـ يا فرمود: خطاهايشان ـ فرو مى‏گيرد و آنها را مى‏ميراند و هنگامى كه چون زغال شدند، اجازه شفاعت [در حقّ آنان] داده مى‏شود. پس آنان را بسته بسته مى‏آورند و بر [كناره] نهرهاى بهشت مى‏پاشند. آن گاه گفته مى‏شود: «اى اهل بهشت! بر آنان [آبِ زندگى] بپاشيد» و آن [بدن‏هاى زغال شده دوزخى]ها، چون دانه كه در گل و لاى سيلاب مى‏رُويد، خواهند روييد.

امام على عليه ‏السلام: دوزخيان، چون زقّوم و خارِ خشك، در شكم‏هايشان مانند آب جوش، به غلغل آمد، آب درخواست مى‏كنند. پس نوشيدنى‏اى از زردآب و چركاب برايشان آورده مى‏شود كه « [هر يك از آنان] آن را جرعه جرعه مى‏نوشد؛ ولى نمى‏تواند آن را فرو ببرد. مرگ از هر طرف به سويش مى‏آيد؛ ولى نمى‏ميرد و عذابى سخت به دنبال دارد» و نيز آبى جوشان كه از زمانى كه جهنّم آفريده شده است، «همچنان در آن جا همانند مسِ گداخته مى‏جوشد و چهره‏ها را بريان مى‏كند. چه بد نوشيدنى‏اى است آن، و چه بد رامشگاهى است دوزخ!» .