حدیث دربارهزندگى آنان
الإمام عليّ عليه السلام: إنَّ أهلَ النّارِ لَمّا غَلَى الزَّقّومُ وَالضَّريعُ في بُطونِهِم كَغَليِ الحَميمِ سَأَلُوا الشَّرابَ، فَأُتُوا بِشَرابٍ غَسّاقٍ وصَديدٍ «يَتَجَرَّعُه وَ لَا يَكَادُ يُسِيغُه وَ يَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِن كُلِّ مَكَانٍ وَ مَا هُوَ بِمَيِّتٍ وَ مِن وَرَآئِه عَذَابٌ غَلِيظٌ» ۱، وحَميمٌ يَغلي بِهِ جَهَنَّمُ مُنذُ خُلِقَت، «كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَ سَآءَتْ مُرْتَفَقًا» ۲. ۳
امام على عليه السلام: دوزخيان، چون زقّوم و خارِ خشك، در شكمهايشان مانند آب جوش، به غلغل آمد، آب درخواست مىكنند. پس نوشيدنىاى از زردآب و چركاب برايشان آورده مىشود كه « [هر يك از آنان] آن را جرعه جرعه مىنوشد؛ ولى نمىتواند آن را فرو ببرد. مرگ از هر طرف به سويش مىآيد؛ ولى نمىميرد و عذابى سخت به دنبال دارد» و نيز آبى جوشان كه از زمانى كه جهنّم آفريده شده است، «همچنان در آن جا همانند مسِ گداخته مىجوشد و چهرهها را بريان مىكند. چه بد نوشيدنىاى است آن، و چه بد رامشگاهى است دوزخ!» .