حدیث دربارهزندگى آنان
صحيح مسلم عن أبي سعيد الخدري عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله: . أمّا أهلُ النّارِ الَّذينَ هُم أهلُها فَإِنَّهُم لا يَموتونَ فيها ولا يَحيَونَ، ولكِن ناسٌ أصابَتهُمُ النّارُ بِذُنوبِهِم ـ أو قالَ: بِخَطاياهُم ـ فَأَماتَهُم إماتَةً، حَتّى إذا كانوا فَحما، اُذِنَ بِالشَّفاعَةِ، فَجيءَ بِهِم ضَبائِرَ ضَبائِرَ، فَبُثّوا عَلى أنهارِ الجَنَّةِ، ثُمَّ قيلَ: يا أهلَ الجَنَّةِ أفيضوا عَلَيهِم، فَيَنبُتونَ نَباتَ
الحَبَّةِ تَكونُ في حَميلِ السَّيلِ ۱. ۲
صحيح مسلم ـ به نقل از ابو سعيد خدرى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ :. امّا اهل آتش كه ساكن آن اند، در آن، نه مىميرند و نه زندهاند؛ ليكن آتش، عدّهاى را، به سبب گناهانشان ـ يا فرمود: خطاهايشان ـ فرو مىگيرد و آنها را مىميراند و هنگامى كه چون زغال شدند، اجازه شفاعت [در حقّ آنان] داده مىشود. پس آنان را بسته بسته مىآورند و بر [كناره] نهرهاى بهشت مىپاشند. آن گاه گفته مىشود: «اى اهل بهشت! بر آنان [آبِ زندگى] بپاشيد» و آن [بدنهاى زغال شده دوزخى]ها،
چون دانه كه در گل و لاى سيلاب مىرُويد، خواهند روييد.