حدیث دربارهوليد بن مغيره

السيرة النبويّة، ابن هشام: موسم [حج] فرا رسيده بود. گروهى از قريش نزد وليد بن مغيره ـ كه از بقيّه آنان مسن‏تر بود ـ، جمع شدند. وليد به آنان گفت: اين موسم فرا رسيده است و به زودى، گروه‏هاى عرب بر شما وارد مى‏شوند. آنها قضيّه اين همشهرى شما (پيامبرى محمّد صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله) را شنيده‏اند. پس همگى در باره او يك‏رأى شويد و به طورى كه يكى ديگرى را تكذيب كند و گفته‏هايتان متناقض باشد اختلاف نكنيد. آن عدّه گفتند: اى ابو عبد شمس! تو خود بگو و رأيى بياور كه ما نيز همان را بگوييم. وليد گفت: نه، شما بگوييد. من مى‏شنوم. گفتند: مى‏گوييم: او كاهن است. وليد گفت: نه به خدا، او كاهن نيست. ما كاهنان را ديده‏ايم. او نه مانند كاهن، زير لب زمزمه مى‏كند و نه مانند آنها سجع مى‏گويد. گفتند: مى‏گوييم: جن‏زده است. گفت: او جن‏زده نيست؛ ما جن‏زدگان را ديده‏ايم، و با آن آشناييم، در حالى كه او نه دچار خفگى مى‏شود، نه تشنّج و نه هذيان‏گويى. گفتند: مى‏گوييم: شاعر است. وليد گفت: او شاعر نيست. ما انواع شعر را از رجز و هزج و قريضه و مقبوضه و مبسوطه، مى‏شناسيم. سخنان او شعر نيست. گفتند: مى‏گوييم: جادوگر است. وليد گفت: او جادوگر هم نيست. ما جادوگران و جادوى آنها را ديده‏ايم، در صورتى كه او نه مانند جادوگران مى‏دمد و نه گره مى‏زند. گفتند: پس چه بگوييم، اى ابو عبد شمس؟ گفت: به خدا سوگند كه سخن او حلاوتى دارد، ريشه‏اش استوار و ميوه‏اش چيدنى است. پس، هر يك از اينها را بگوييد تا درستى آن دانسته شود. بهترين سخن در باره او، آن است كه بگوييد او جادوگر است. سخنانى آورده كه افسون است و به واسطه آن، ميان پدر و پسر و برادر و برادر و زن و شوهر و افراد عشيره جدايى مى‏اندازد. پس، آن عدّه، هم‏داستان بر اين رأى، از نزد وليد پراكنده شدند و بر سر راه مردمانى كه به حج مى‏آمدند، مى‏نشستند و هر كس را كه بر آنان مى‏گذشت، از پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بر حذر مى‏داشتند و از جادوگر بودن او برايش مى‏گفتند. پس خداوند متعال در باره وليد بن مغيره و اين ماجرا، اين آيات را فرو فرستاد: «مرا واگذار با آن كه [او را] تنها آفريدم. و دارايى بسيار به او بخشيدم و پسرانى آماده [به خدمت، دادم]و برايش [عيش خوش] آماده كردم. باز هم طمع دارد كه بيفزايم؛ ولى نه؛ چرا كه او دشمن آيات ما بود» .