حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

الزهد للحسين بن سعيد عن حمران: سَمِعتُ أبا جَعفَرٍ عليه ‏السلام يَقولُ: إنَّ الكُفّارَ وَالمُشرِكينَ يَرَونَ (يُعَيِّرونَ) أهلَ التَّوحيدِ فِي النّارِ، فَيَقولونَ: ما نَرى تَوحيدَكُم أغنى عَنكُم شَيئا، وما أنتُم ونَحنُ إلّا سَواءٌ! قالَ: فَيَأنَفُ لَهُمُ الرَّبُّ عز و جل، فَيَقولُ لِلمَلائِكَةِ: اِشفَعوا، فَيَشفَعونَ لِمَن شاءَ اللّه‏ُ، ويَقولُ لِلمُؤمِنينَ مِثلَ ذلِكَ، حَتّى إذا لَم يَبقَ أحَدٌ تَبلُغُهُ الشَّفاعَةُ، قالَ تَبارَكَ وتَعالى: أنَا أرحَمُ الرّاحِمينَ، اُخرُجوا بِرَحمَتي. فَيَخرُجونَ كَما يَخرُجُ الفَراشُ. قالَ: ثُمَّ قالَ أبو جَعفَرٍ عليه ‏السلام: ثُمَّ مُدَّتِ العَمَدَ وأُعمِدَت (وأُصمِدَت) عَلَيهِم، وكانَ وَاللّه‏ِ الخُلودُ. ۱

الزهد، حسين بن سعيد ـ به نقل از حمران ـ : از امام باقر عليه ‏السلام شنيدم كه مى‏فرمايد: «كافران و مشركان، اهل توحيد را در آتش مى‏بينند (سرزنش مى‏كنند) و مى‏گويند: نمى‏بينيم كه توحيد شما به كارتان آمده باشد و ما و شما يك‏سانيم! پروردگار عز و جل به غيرت مى‏آيد و به فرشتگان مى‏فرمايد: "شفاعت كنيد" و آنها براى هر كه خدا بخواهد [الى ما شاء اللّه‏]، شفاعت مى‏كنند. خداوند به مؤمنان نيز چنان مى‏فرمايد و چون كسى نماند كه مشمول شفاعت شود، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى‏فرمايد: "من مهربانترينِ مهربانانم. به مهرِ من، [اى دوزخيان اهل توحيد!] خارج شويد" و آنها پروانه‏وار بيرون مى‏زنند». امام باقر عليه ‏السلام سپس فرمود: آن گاه، ستون‏ها كشيده مى‏شوند و كافران و مشركان را در ميان مى‏گيرند، ۲ و به خدا سوگند كه از آن پس، جاودانگى است».

۱.. الزهد للحسين بن سعيد: ص 177 ح 264، مجمع البيان: ج 10 ص 819 نحوه، بحارالأنوار: ج 8 ص 279.

۲.شايد اشاره باشد به آيات 8 و 9 از سوره هُمَزه.

کلیدواژه‌ها دوزخ توضیحی درباره حکم ساختن مجسمه کسانی که از آتش خارج می شوند

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه وارد آتش گردد، از آن خارج نخواهد شد تا آن كه چندين حُقب را در آن بماند. حُقب، شصت و اندى سال است، و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزى به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما مى‏شماريد. بنا بر اين، هيچ كس نبايد دل به اين خوش كند كه از آتش خارج مى‏شود.

امام صادق عليه ‏السلام ـ در باره اين سخن خداى عز و جل: «احقابى را در آن، درنگ كنند» ـ : احقاب شامل هشت حُقبه است. حُقبه هشتاد سال است و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزش به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما حساب مى‏كنيد.

مجمع البيان ـ به نقل از حمران ـ : از امام باقر عليه ‏السلام در باره اين آيه آيه 23 از سوره نبأ. پرسيدم. فرمود: «اين در باره كسانى است كه [سرانجام]از آتش خارج مى‏شوند».

الزهد، حسين بن سعيد ـ به نقل از حمران ـ : به امام صادق عليه ‏السلام گفتم: به ما [حديث] رسيده است كه جهنّم عمرش به سر مى‏آيد، به طورى كه درهايش باد مى‏خورد. كنايه از اين كه ديگر كسى در جهنّم نمى‏ماند تا درهايش به روى او بسته شود، و خالى از جمعيت خواهد شد. فرمود: «نه به خدا، آن جا ابدى است!». گفتم: «تا آسمان‏ها و زمين برجايند، در آن ماندگار خواهند بود، مگر آنچه پروردگارت بخواهد» ؟ يعنى: پس معناى اين آيه كه حاكى از عدم جاودانگى است، چه مى‏شود؟ فرمود: «اين [آيه]، در باره كسانى است كه [سرانجام] از آتش خارج مى‏شوند [و محكوم به عذاب ابدى نشده‏اند]».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمانى از امّت من، وارد آتش مى‏شوند و هنگامى كه زغال شدند، آنها را به بهشت خواهند برد. اهل بهشت مى‏گويند: اينها كيستند؟ گفته مى‏شود: «اينان جهنّميان اند».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمى كه در آتشْ سوخته و چون زغال شده‏اند، به زودى، از آتش خارج مى‏شوند. آن گاه، اهل بهشت پيوسته بر آنان آب مى‏پاشند تا اين كه مانند بالا آمدن كف و خاشاك در سيلاب، [گوشت و پوست آنها]مى‏رويند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى از آتش، رهايى مى‏يابند و به بهشت مى‏آيند و در بهشت، به آنان «جهنّميان» مى‏گويند. آنها از خدا مى‏خواهند كه نام ايشان را تغيير دهد، و خدا هم آن نام را از ايشان مى‏زدايد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى پس از آن كه اندكى در آتش مى‏سوزند، از آن خارج مى‏شوند و به بهشت مى‏روند. بهشتيان آنها را «جهنّميان» مى‏نامند.