حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند
الزهد للحسين بن سعيد عن أبي بصير: سَمِعتُ أبا جَعفَرٍ عليه السلام يَقولُ: إنَّ قَوما يُحرَقونَ فِي النّارِ، حَتّى إذا صاروا (حَميما) حُمَما أدرَكَتهُمُ الشَّفاعَةُ.
قالَ عليه السلام: فَيُنطَلَقُ بِهِم إلى نَهرٍ يَخرُجُ مِن رَشحِ ۱ أهلِ الجَنَّةِ، فَيَغتَسِلونَ فيهِ، فَتَنبتُ لُحومُهُم ودِماؤُهُم، وتَذهَبُ عَنهُم قَشفُ ۲ النّارِ، ويُدخَلونَ الجَنَّةَ، فَيُسَمَّونَ الجَهَنَّمِيّينَ، فَيُنادونَ بِأَجمَعِهِم: اللّهُمَّ أذهِب عَنّا هذَا الاِسمَ! قالَ عليه السلام: فَيُذهِبُ عَنهُم. ۳
الزهد، حسين بن سعيد ـ به نقل از ابو بصير ـ : از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مىفرمايد: «گروهى در آتش مىسوزند و آن هنگام كه زغال شدند، شفاعت به سراغشان مىآيد. پس آنان را به سوى نهرى مىبرند كه از عرق بهشتيان جارى است. آنان خود را در آن مىشويند و بر اثر آن، گوشت و خونشان مىرويد و سوختگىهاى آتش، از آنان زدوده مىگردد. سپس وارد بهشت مىشوند. به اينان [در بهشت]، "جهنّميان" مىگويند؛ ولى همه آنها دعا مىكنند: بار خدايا! اين نام را از ما بزداى! و خداوند آن نام را از ايشان مىزدايد».