حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: إذا دَخَلَ أهلُ الجَنَّةِ الجَنَّةَ وأهلُ النّارِ النّارَ يَقولُ اللّه‏ُ: مَن كانَ في قَلبِهِ مِثقالُ حَبَّةٍ مِن خَردَلٍ مِن إيمانٍ فَأَخرِجوهُ. فَيُخرَجونَ قَدِ امتَحَشوا وعادوا حُمَما، فَيُلقَونَ في نَهرِ الحَياةِ، فَيَنبُتونَ كَما تَنبُتُ الحَبَّةُ في حَميلِ السَّيلِ. ألَم تَرَوا أنَّها تَخرُجُ صَفراءَ مُلتَوِيَةً؟! ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: آن گاه كه بهشتيان به بهشت رفتند و دوزخيان به آتش، خداوند مى‏فرمايد: «كسى را كه در دلش به وزن دانه خردلى ايمان هست، بيرون آوريد». پس [برخى] در حالى كه سوخته‏اند و تبديل به زغال شده‏اند، بيرون آورده مى‏شوند و آنها را در «نهر زندگانى» مى‏افكنند كه بر اثر آن، همان گونه خواهند روييد كه تخم‏هاى موجود در خس و خاشاكِ سيلاب مى‏رويند. آيا نديده‏ايد كه اين تخم‏ها [چه سان] زرد و در هم پيچيده مى‏رويند؟

۱.. صحيح البخاري: ج 5 ص 2400 ح 6192 و ج 1 ص 16 ح 22 وليس فيه «وعادوا حُمَما»، صحيح مسلم: ج 1 ص 172 ح 304، مسند ابن حنبل: ج 4 ص 112 ح 11533 كلّها عن أبي سعيد الخدري، كنز العمّال: ج 14 ص 505 ح 39424.

کلیدواژه‌ها دوزخ توضیحی درباره حکم ساختن مجسمه کسانی که از آتش خارج می شوند

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه وارد آتش گردد، از آن خارج نخواهد شد تا آن كه چندين حُقب را در آن بماند. حُقب، شصت و اندى سال است، و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزى به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما مى‏شماريد. بنا بر اين، هيچ كس نبايد دل به اين خوش كند كه از آتش خارج مى‏شود.

امام صادق عليه ‏السلام ـ در باره اين سخن خداى عز و جل: «احقابى را در آن، درنگ كنند» ـ : احقاب شامل هشت حُقبه است. حُقبه هشتاد سال است و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزش به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما حساب مى‏كنيد.

مجمع البيان ـ به نقل از حمران ـ : از امام باقر عليه ‏السلام در باره اين آيه آيه 23 از سوره نبأ. پرسيدم. فرمود: «اين در باره كسانى است كه [سرانجام]از آتش خارج مى‏شوند».

الزهد، حسين بن سعيد ـ به نقل از حمران ـ : به امام صادق عليه ‏السلام گفتم: به ما [حديث] رسيده است كه جهنّم عمرش به سر مى‏آيد، به طورى كه درهايش باد مى‏خورد. كنايه از اين كه ديگر كسى در جهنّم نمى‏ماند تا درهايش به روى او بسته شود، و خالى از جمعيت خواهد شد. فرمود: «نه به خدا، آن جا ابدى است!». گفتم: «تا آسمان‏ها و زمين برجايند، در آن ماندگار خواهند بود، مگر آنچه پروردگارت بخواهد» ؟ يعنى: پس معناى اين آيه كه حاكى از عدم جاودانگى است، چه مى‏شود؟ فرمود: «اين [آيه]، در باره كسانى است كه [سرانجام] از آتش خارج مى‏شوند [و محكوم به عذاب ابدى نشده‏اند]».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمانى از امّت من، وارد آتش مى‏شوند و هنگامى كه زغال شدند، آنها را به بهشت خواهند برد. اهل بهشت مى‏گويند: اينها كيستند؟ گفته مى‏شود: «اينان جهنّميان اند».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمى كه در آتشْ سوخته و چون زغال شده‏اند، به زودى، از آتش خارج مى‏شوند. آن گاه، اهل بهشت پيوسته بر آنان آب مى‏پاشند تا اين كه مانند بالا آمدن كف و خاشاك در سيلاب، [گوشت و پوست آنها]مى‏رويند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى از آتش، رهايى مى‏يابند و به بهشت مى‏آيند و در بهشت، به آنان «جهنّميان» مى‏گويند. آنها از خدا مى‏خواهند كه نام ايشان را تغيير دهد، و خدا هم آن نام را از ايشان مى‏زدايد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى پس از آن كه اندكى در آتش مى‏سوزند، از آن خارج مى‏شوند و به بهشت مى‏روند. بهشتيان آنها را «جهنّميان» مى‏نامند.