حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: فخرفروشى نباشد؛ من نخستين كسى هستم كه در روز قيامت، سر از خاك بيرون مى‏آورم و درفش ستايش (پرچم حمد)، به دست من داده مى‏شود. فخرفروشى نباشد؛ در روز رستاخيز، من مهتر مردمان هستم. فخرفروشى نباشد؛ در روز رستاخيز، من نخستين كسى هستم كه وارد بهشت مى‏شود، و بر دَرِ بهشت مى‏آيم و حلقه‏اش را مى‏گيرم. مى‏گويند: اين كيست؟ مى‏گويم: منم، محمّد. پس در را برايم مى‏گشايند. من داخل مى‏شوم و پادشاه عالم را فراپيش خود مى‏بينم. برايش به خاك مى‏افتم. مى‏فرمايد: «سرت را بر دار ـ اى محمّد ـ و سخن بگو، كه از تو شنيده مى‏شود. بگو، كه از تو پذيرفته مى‏آيد. شفاعت كن كه شفاعتت قبول مى‏گردد». من سرم را بر مى‏دارم و مى‏گويم: پروردگارا! امّتم، امّتم [را نجات بده]! او مى‏فرمايد: «به ميان امّتت برو و هر كس را كه در دلش به وزن دانه‏اى جو ايمان يافتى، به بهشت ببر» و من مى‏روم و كسانى را كه در دلشان به آن اندازه ايمان بيابم، به بهشت مى‏برم. باز پادشاه عالم را فراپيش خود مى‏يابم و برايش به خاك مى‏افتم. او مى‏فرمايد: «سرت را بر دار ـ اى محمّد ـ و سخن بگو، كه از تو شنيده مى‏شود. بگو، كه از تو پذيرفته مى‏آيد. شفاعت كن كه شفاعتت قبول مى‏گردد». من سرم را بر مى‏دارم و باز مى‏گويم: خداوندا! امّتم، امّتم [را نجات بده]! او مى‏فرمايد: «به سوى امّتت برو و هر كس را كه در دلش به وزن دانه خردلى ايمان يافتى، به بهشت ببر» و من مى‏روم و كسانى را كه آن اندازه [ايمان] در دلشان بيابم، داخل بهشت مى‏كنم. [سرانجام،] حسابرسى مردمان به پايان مى‏رسد و باقى‏مانده امّتم را همراه دوزخيان، داخل آتش مى‏كنم. دوزخيان [با طعنه، به آنان] مى‏گويند: خداپرستىِ شما و شرك نورزيدنتان به او، براى شما سودى نداشت! پس پادشاه عالم مى‏فرمايد: «به عزّتم سوگند كه آنان را [نيز] از آتش آزاد مى‏كنم!» و به سوى آنان مى‏فرستد و همه آنان، در حالى كه سوخته‏اند، از آتش بيرون مى‏آيند و به درون نهر زندگانى مى‏روند و در آن، مانند بذر و دانه‏هايى كه در ميان خس و خاشاك سيلاب مى‏رويد، مى‏رويند و بر پيشانىِ آنها نوشته مى‏شود: «اينان آزادشدگان خدايند». آن گاه، ايشان را مى‏برند و وارد بهشت مى‏شوند. بهشتيان مى‏گويند: اينان جهنّميان‏اند. پادشاه عالم مى‏فرمايد: «نه، اينان آزادشدگانِ پادشاه عالم‏اند».