حدیث دربارهكسانى كه در آتش ، جاويدان اند
عنه عليه السلام ـ فِي الدُّعاءِ المَعروفِ بِدُعاءِ كُمَيلٍ ـ : فَبِاليَقينِ أقطَعُ لَولا ما حَكَمتَ بِهِ مِن تَعذيبِ جاحِديكَ، وقَضَيتَ بِهِ مِن إخلادِ مُعانِديكَ، لَجَعَلتَ النّارَ كُلَّها بردا وسَلاما، وما كانَ لِأَحَدٍ فيها مَقَرّا ولا مُقاما، لكِنَّكَ تَقَدَّسَت أسماؤُكَ أقسَمتَ أن تَملَأَها مِنَ الكافِرينَ، مِنَ الجِنَّةِ وَالنّاسِ أجمَعينَ، وأن تُخَلِّدَ فيهَا المُعانِدينَ، وأنتَ جَلَّ ثَناؤُكَ قُلتَ مُبتَدِئا، وتَطَوَّلتَ بِالإِنعامِ مُتَكَرِّما: «أَفَمَن كَانَ مُؤْمِنًا كَمَن كَانَ فَاسِقًا لَا يَسْتَوُونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام ـ در دعاى معروف به دعاى كميل ـ : يقين دارم كه اگر نبود كه حكم كردهاى تا منكِرانِ تو عذاب شوند و عنادورزان با تو، [در آتش] جاودانه بمانند، بى گمان، تمام آتش [جهنّم] را سرد و بىگزند مىساختى و هيچ كس را در آن، جا و مكانى نبود؛ امّا تو ـ كه نامهايت پاك اند ـ، سوگند ياد كردهاى كه آن را از كافرانِ جن و انس، آكنده سازى و عنادورزان را در آن، جاودانه دارى، و تو كه ـ ثنايت بزرگ است و از سر بخشندگى، بى دريغ، نعمت ارزانى داشتهاى ـ، خود فرمودهاى: «آيا آن كه مؤمن است، همانند كسى است كه [بىايمان و] نافرمان است؟! يكسان نيستند» .