حدیث دربارهكسانى كه در آتش ، جاويدان اند

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: لَو قيلَ لِأَهلِ النّارِ: إنَّكُم ماكِثونَ فِي النّارِ عَدَدَ كُلِّ حَصاةٍ فِي الدُّنيا لَفَرِحوا بِها، ولَو قيلَ لِأَهلِ الجَنَّةِ: إنَّكُم ماكِثونَ فِي الجَنَّةِ عَدَدَ كُلِّ حَصاةٍ فِي الدُّنيا لَحَزِنوا! ولكِن جُعِلَ لَهُمُ الأَبَدُ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اگر به اهل آتش گفته شود: «شما به شمار ريگ‏هاى دنيا در آتش خواهيد ماند»، از آن شادمان مى‏شوند، و اگر به اهل بهشت گفته شود: «شما به شمار ريگ‏هاى دنيا در بهشت خواهيد ماند»، اندوهگين مى‏شوند؛ امّا خداوند براى آنان، جاودانگى رقم زده است.

۱.. المعجم الكبير: ج 10 ص 180 ح 10384، حلية الأولياء: ج 4 ص 168 بزيادة «سنة» بعد «الدنيا» في كلا الموضعين، الفردوس: ج 3 ص 379 ح 5154 كلّها عن ابن مسعود، كنز العمّال: ج 14 ص 532 ح 39530.

کلیدواژه‌ها دوزخ توضیحی درباره حکم ساختن مجسمه کسانی که در آتش جاویدان اند

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: پس از آن كه خداوند، بهشتيان را به بهشت و دوزخيان را به دوزخ در مى‏آورد.، به دوزخيان مى‏فرمايد: «شما چند سال در زمين مانديد؟». مى‏گويند: روزى يا پاره‏اى از روز مانديم. خدا مى‏فرمايد: «در ظرف يك روز يا پاره‏اى از روز، بد سودايى كرديد و ناخشنودى و نافرمانى من و آتش را خريديد! [حال] در آتش براى هميشه و جاويدان بمانيد». آنان مى‏گويند: پروردگارا! ما را از اين جا بيرون ببر. اگر باز گشتيم، ما ستمكاريم. خداوند مى‏فرمايد: «در آن، گم شويد و با من سخن مگوييد» و اين، آخرين سخنى است كه پروردگارشان با آنان مى‏گويد.

امام على عليه ‏السلام: معصيتكاران براى هميشه در آتش مى‏مانند. پاهاى آنان را مى‏بندند و دست‏هايشان را به گردن در غُل مى‏كنند و پيراهن‏هاى قطران بر تن آنان مى‏پوشانند و جامه‏هايى از آتش برايشان بريده مى‏شود و در عذابى هستند كه بسيار داغ است و در آتشى جاى دارند كه بر اهل خود، فروبسته است و هرگز از هم باز نمى‏شود، و هيچ گاه بادى بر آنان نمى‏وزد و تا ابد، اندوهشان برطرف نمى‏شود و عذاب، ابدى و سخت است و كيفر، هميشگى و تازه. نه خانه از بين رفتنى است كه نابود شود و نه عمر دوزخيان به‏سرآمدنى است!

امام على عليه ‏السلام: وارد شوندگان به آتش، تا ابد در عذاب‏اند.

امام على عليه ‏السلام: وارد شونده به آتش، تا ابد در رنج است.

امام على عليه ‏السلام ـ در دعاى معروف به دعاى كميل ـ : يقين دارم كه اگر نبود كه حكم كرده‏اى تا منكِرانِ تو عذاب شوند و عنادورزان با تو، [در آتش] جاودانه بمانند، بى گمان، تمام آتش [جهنّم] را سرد و بى‏گزند مى‏ساختى و هيچ كس را در آن، جا و مكانى نبود؛ امّا تو ـ كه نام‏هايت پاك اند ـ، سوگند ياد كرده‏اى كه آن را از كافرانِ جن و انس، آكنده سازى و عنادورزان را در آن، جاودانه دارى، و تو كه ـ ثنايت بزرگ است و از سر بخشندگى، بى دريغ، نعمت ارزانى داشته‏اى ـ، خود فرموده‏اى: «آيا آن كه مؤمن است، همانند كسى است كه [بى‏ايمان و] نافرمان است؟! يكسان نيستند» .

امام صادق عليه ‏السلام: خداى ـ تبارك و تعالى ـ مؤمن را كه وعده بهشت داده شده است، به آتش در نمى‏آورد و كافر را كه به او وعده آتش و جاودانگى در آن داده است، از آتش بيرون نمى‏برد.

الكافى ـ به نقل از ابو هاشم ـ : امام صادق عليه ‏السلام فرمود: «دوزخيان از آن رو در آتش، جاويدان‏اند كه در دنيا نيّتشان اين بود كه چنانچه تا ابد در آن باشند، تا ابد خدا را نافرمانى كنند و بهشتيان نيز از آن رو در بهشت، جاويدان مى‏مانند كه در دنيا بر اين نيّت بودند كه اگر براى هميشه در آن بمانند، براى هميشه خدا را فرمان برند. پس به سبب نيّت‏هاست كه اينان و آنان، جاويدان مى‏مانند». امام عليه ‏السلام سپس اين آيه را تلاوت نمود: «بگو: هر كس طبق شاكله خود، عمل مى‏كند» و فرمود: «يعنى طبق نيّت خود».

امام كاظم عليه ‏السلام: خداوند، جز كافران و منكِران و گم‏راهان و مشركان را در آتش، جاودانه نمى‏سازد و مؤمنانى كه از گناهان بزرگ دورى كنند، در باره گناهان كوچك بازخواست نمى‏شوند. خداى ـ تبارك و تعالى ـ فرموده است: «اگر از گناهان بزرگ كه از آنها نهى شده‏ايد، دورى كنيد، بدى‏هاى شما را از شما مى‏زداييم و شما را در جايگاهى ارجمند در مى‏آوريم» .