حدیث دربارهكسانى كه در آتش ، جاويدان اند
الإمام عليّ عليه السلام: . أمّا أهلُ المَعصِيَةِ فَخُلِّدوا فِي النّارِ، واُوثِقَ مِنهُمُ الأَقدامُ، وغُلَّ مِنهُمُ الأَيدي إلَى الأَعناقِ، واُلبِسَ أجسادُهُم سَرابيلَ القَطِرانِ، وقُطِّعَت لَهُم مُقَطَّعاتٌ مِنَ النّارِ.
هُم في عَذابٍ قَدِ اشتَدَّ حَرُّهُ، ونارٌ قَد اُطبِقَ عَلى أهلِها، فَلا يُفَتَّحُ عَنهُم أبَدا، ولا يُدخَلُ عَلَيهِم ريحٌ أبَدا، ولا يَنقَضي مِنهُمُ الغَمُّ أبَدا، وَالعَذابُ أبَدا شَديدٌ، وَالعِقابُ أبَدا جَديدٌ، لَا الدّارُ زائِلَةً فَتَفنى، ولا آجالُ القَومِ تُقضى. ۱
امام على عليه السلام: معصيتكاران براى هميشه در آتش مىمانند. پاهاى آنان را مىبندند و دستهايشان را به گردن در غُل مىكنند و پيراهنهاى قطران بر تن آنان مىپوشانند و جامههايى از آتش برايشان بريده مىشود و در عذابى هستند كه بسيار داغ است و در آتشى جاى دارند كه بر اهل خود، فروبسته است و هرگز از هم باز نمىشود، و هيچ گاه بادى بر آنان نمىوزد و تا ابد، اندوهشان برطرف نمىشود و عذاب، ابدى و سخت است و كيفر، هميشگى و تازه. نه خانه از بين رفتنى است كه نابود شود و نه عمر دوزخيان بهسرآمدنى است!
۱.. تفسير القمّي: ج 2 ص 289، بحارالأنوار: ج 8 ص 292 ح 34.