حدیث دربارهكم عذاب ترينِ مردم

الإمام الصادق عن آبائه عليهم ‏السلام : قالَ رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: إنَّ أهوَنَ أهلِ النّارِ عَذابا عَبدُاللّه‏ِ بنُ جَذعانَ. فَقيلَ لَهُ: ولِمَ يا رَسولَ اللّه‏ِ؟ قالَ: إنَّهُ كانَ يُطعِمُ الطَّعامَ. ۱

امام صادق عليه ‏السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم ‏السلام ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «در ميان اهل آتش، عبد اللّه‏ بن جذعان عذابش از همه سبُك‏تر است». گفته شد: چرا، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «چون مردم را اطعام مى‏كرد».

۱.. المحاسن: ج 2 ص 146 ح 1385 عن السكوني، الجعفريّات: ص 191، النوادر للراوندي: ص 106 ح 79، كلاهما عن الإمام الكاظم عن آبائه عليهم ‏السلام، دعائم الإسلام: ج 2 ص 104 ح 331 وفيه «دركة» بدل «عذابا»، بحارالأنوار: ج 8 ص 316 ح 96.

کلیدواژه‌ها دوزخ کم عذاب ترین مردم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ دوزخيان در روز قيامت، كسى است كه در گودى كف پاهايش اخگرى آتش مى‏نهند كه از [حرارت] آن، مغزش به جوش مى‏آيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش در روز قيامت، چنان است كه در گودى كف دو پايش، دو اخگر آتش است كه از آنها مغزش مانند مخزن ديگِ تقطير، مى‏جوشد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، دو كفش از آتش به پا دارد كه از حرارت كفش‏هايش، مغزش به جوش مى‏آيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، چنان است كه دو كفش و دو دام (تَله) كفش از آتش دارد كه به خاطر يكى از آنها مغز او مانند ديگ مى‏جوشد و مى‏پندارد كه هيچ كس ديگر، عذابش از او شديدتر نيست، در حالى كه عذاب او از همه سبُك‏تر است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، مردى است كه در پاهاى او دو كفش است كه بر اثر [حرارت]آنها، مغزش به جوش مى‏آيد. برخى از اهل آتش تا مچ‏هاى پا در آتش‏اند و عذاب مى‏شوند. برخى‏شان تا زانو در آتش اند و عذاب مى‏كشند. برخى‏شان تا پره بينى‏شان در آتش‏اند و عذاب مى‏كشند. برخى‏شان تا سينه در آتش‏اند و عذاب مى‏كشند. و برخى در آتش، فرو رفته‏اند.

الكافى ـ به نقل از عبيد اللّه‏ بن وليد وصّافى ـ : از امام باقر عليه ‏السلام شنيدم كه مى‏فرمايد: «مؤمنى در كشور پادشاهى ستمگر، زندگى مى‏كرد و آن پادشاه در آزار او مى‏كوشيد. آن مؤمن از دست او به سرزمين شرك گريخت و بر يكى از مشركان وارد شد و آن مشرك او را سرپناه داد و با او مهربانى كرد و پذيرايى‏اش نمود. پس چون مرگ آن مشرك فرا رسيد، خداوند عز و جل به او الهام فرمود كه: "به عزّت و جلالم سوگند، اگر در بهشتم براى تو مسكنى بود، هر آينه تو را در آن جاى مى‏دادم؛ ولى بهشت بر كسى كه در حال شرك به من بميرد، حرام شده است؛ امّا ـ اى آتش ـ او را بترسان؛ ولى آزارش مده!". روزىِ او، صبح و عصر مى‏رسد». گفتم: از بهشت؟ فرمود: «از هر جا كه خدا بخواهد».

امام كاظم عليه ‏السلام: در ميان بنى اسرائيل، مردى مؤمن بود كه همسايه‏اى كافر داشت. او با آن مؤمن با مهربانى رفتار مى‏كرد و به او نيكى مى‏نمود. چون كافر از دنيا رفت، خداوند در آتش، خانه‏اى از گِل برايش ساخت كه او را از گرماى آن حفظ مى‏كرد و روزى‏اش از غير جهنّم مى‏رسيد. به او گفته شد: «اين براى آن است كه تو در دنيا با همسايه مؤمنت، فلان فرزند فلان، با مهربانى رفتار مى‏كردى و به او نيكى مى‏نمودى».