حدیث دربارهآنان كه دوزخيان ، از دستشان آزار مى كِشند !

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: العُلَماءُ رَجُلانِ: رَجُلٌ عالِمٌ آخِذٌ بِعِلمِهِ؛ فَهذا ناجٍ. وعالِمٌ تارِكٌ لِعِلمِهِ؛ فَهذا هالِكٌ. وإنَّ أهلَ النّارِ لَيَتَأَذَّونَ مِن ريحِ العالِمِ التّارِكِ لِعِلمِهِ. وإنَّ أشَدَّ أهلِ النّارِ نَدامَةً وحَسرَةً رَجُلٌ دَعا عَبدا إلَى اللّه‏ِ، فَاستَجابَ لَهُ وقَبِلَ مِنهُ، فَأَطاعَ اللّه‏َ، فَأَدخَلَهُ اللّه‏ُ الجَنَّةَ، وأدخَلَ الدّاعيَ النّارَ بِتَركِهِ عِلمَهُ، وَاتِّباعِهِ الهَوى وطولَ الأَمَلِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: علما، دو دسته‏اند: عالمى كه به علمش عمل مى‏كند كه نجات‏يافته است، و عالمى كه به علمش بى‏اعتناست كه هلاك شده‏است. دوزخيان، از بوى عالم بى‏عمل، اذيّت مى‏شوند. بدترين پشيمانى و حسرت در ميان دوزخيان، از آنِ مردى است كه كسى را به سوى خدا، دعوت مى‏كند و او، آن را مى‏پذيرد و قبول مى‏كند و از خدا، اطاعت مى‏نمايد و خدا، او را به بهشت مى‏برد؛ امّا دعوت كننده را به خاطر ترك عملش و پيروى از هوس و آرزوى طولانى، به جهنّم مى‏برد.

۱.الكافي: ج 1 ص 44 ح 1، الخصال: ص 51 ح 63، منية المريد: ص 146، مشكاة الأنوار: ص 246 ح 720، أعلام الدين: ص 89 وليس فيه «وإنّ أهل النار. لعلمه»، كتاب سليم بن قيس: ج 2 ص 718 نحوه وكلّها عن سليم بن قيس عن الإمام عليّ عليه ‏السلام، بحارالأنوار: ج 2 ص 106 ح 2.

کلیدواژه‌ها دوزخ توضیحی درباره حکم ساختن مجسمه آنان که دوزخیان از دستشان آزار می کشند

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: چهار دسته‏اند كه دوزخيان با آن كه خود در عذاب‏اند، از آنها آزار مى‏بينند، در دوزخ، به آنها آب جوش نوشانده مى‏شود و صداى آه و وا ويلا، سر مى‏دهند. دوزخيان به همديگر مى‏گويند: اينان را چه مى‏شود كه ما را آزار مى‏دهند، با اين كه خود در اذيّتيم؟! مردى آويزان در تابوتى از اَخگر؛ مردى كه معده و روده‏اش را مى‏كِشد؛ مردى كه از دهانش چرك و خونْ جارى است؛ و مردى ديگر كه گوشت او را مى‏خورَد. به آويزانِ در تابوت، گفته مى‏شود: اين دور از رحمت خدا را چه شده كه ما را ـ به رغمِ رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دور از رحمت خدا، مُرد، در حالى كه اموال مردم بر عهده‏اش بود و چيزى نداشت تا آنها را پس بدهد و راه رهايى هم نداشت و وفاى به عهد نكرد. آن گاه به آن كه روده و معده‏هايش را با خود مى‏كِشد، گفته مى‏شود: اين دور از رحمت خدا را چه شده كه ما را ـ به رغمِ رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دور از رحمت خدا، باكى نداشت كه بول به بدنش ترشّح كند. سپس به آن كه از دهانش چرك و خون جارى است، گفته مى‏شود: اين دور از رحمت خدا را چه شده كه ما را ـ به رغم رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دور از رحمت خدا، نقلِ قول مى‏كرد. به هر سخن بدى مى‏نگريست و با آن، فساد به پا مى‏كرد و آن را نقل مى‏نمود. و به آن كه گوشتش را مى‏خورَد، گفته مى‏شود: اين دورترين از رحمت را چه شده كه ما را ـ به رغمِ رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دورترين از رحمت، با غيبت كردن، گوشت مردم را مى‏خورد و در پىِ سخن‏چينى بود.

بحار الأنوار ـ به نقل از أسرار الصلاة ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «دوزخ و دوزخيان، از دست رياكاران، ضجّه سر مى‏دهند». گفته شد: اى پيامبر خدا! آتش جهنّم، چگونه ضجّه سر مى‏دهد؟ فرمود: «از داغىِ آتشى كه با آن دوزخيان را عذاب مى‏كنند».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس از مسلمانى غيبت كند، روزه و وضويش باطل است و روز قيامت مى‏آيد، در حالى كه بوى گندى بدتر از بوى لاشه از دهانش خارج مى‏شود، به گونه‏اى كه اهل موقِف، از آن اذيّت مى‏شوند. اين شخص، اگر قبل از توبه بميرد، در حالى مُرده كه حرام خداوند عز و جل را حلال شمرده است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: روز قيامت، مرد زناكار، آورده مى‏شود، تا بالاى همه دوزخيان [قرار مى‏گيرد]، قطره‏اى از نرينگى‏اش مى‏چكد و دوزخيان، از گندش آزرده مى‏شوند. دوزخيان به دوزخبانان مى‏گويند: اين بوى گند كه ما را آزار داد، چيست؟ به آنان گفته مى‏شود: اين، بوى زناكار است. و زنى زناكار آورده مى‏شود. از مادينگى‏اش، قطره‏اى مى‏چكد و دوزخيان، از گند آن، آزرده مى‏شوند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس با زن مسلمان، يهودى، نصرانى و يا مجوسى ـ آزاده باشند يا كنيز ـ، زنا كند و از آن كار، توبه ننمايد و بر آن، اصرار بورزد، خداوند در قبرش، سيصد در باز مى‏كند و از آن، مارها و كژدُم‏ها و اژدهاى جهنّم، بيرون مى‏آيد. او تا روز قيامت مى‏سوزد و زمانى كه از قبرش بيرون آورده شود، مردم از گند بويش آزرده مى‏شوند و با اين و با آنچه در دنيا عمل مى‏كرده، شناخته مى‏شود، تا دستور وارد شدن به آتش مى‏گيرد.

ثواب الأعمال ـ به نقل از زيد بن على عليه ‏السلام ـ : امير مؤمنان عليه ‏السلام فرمود: «وقتى قيامت برپا شود، خداوند، بادى بدبو را به جريان مى‏اندازد كه اهل قيامت با آن، اذيّت مى‏شوند، تا جايى كه مى‏خواهد نفَس مردم را بند بياورد. منادى ندا مى‏دهد: آيا مى‏دانيد كه اين، چه بويى بود كه شما را آزرد؟ مى‏گويند: نه. ما را به سختى آزرد و به هر يك از ما، آسيبى جدّى رسانْد. گفته مى‏شود: اين، بوى زناكاران است كه با زناى بدون توبه، به محضر خدا رسيده‏اند. پس لعنتشان كنيد كه خدا، لعنتشان كند». [سپس] امير مؤمنان فرمود: «در موقف، كسى نمى‏مانَد، مگر اين كه زناكاران را لعنت مى‏كند».