حدیث دربارهآنان كه دوزخيان ، از دستشان آزار مى كِشند !

بحارالأنوار عن أسرار الصلاة عن رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: إنَّ النّارَ وأهلَها يَعِجّونَ مِن أهلِ الرِّئاءِ. فَقيلَ: يا رَسولَ اللّه‏ِ، كَيفَ تَعِجُّ النّارُ؟ قالَ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مِن حَرِّ النّارِ الَّتي يُعَذَّبون بِها. ۱

بحار الأنوار ـ به نقل از أسرار الصلاة ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «دوزخ و دوزخيان، از دست رياكاران، ضجّه سر مى‏دهند». گفته شد: اى پيامبر خدا! آتش جهنّم، چگونه ضجّه سر مى‏دهد؟ فرمود: «از داغىِ آتشى كه با آن دوزخيان را عذاب مى‏كنند».

۱.بحارالأنوار: ج 72 ص 305 ح 52.

کلیدواژه‌ها دوزخ توضیحی درباره حکم ساختن مجسمه آنان که دوزخیان از دستشان آزار می کشند

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: چهار دسته‏اند كه دوزخيان با آن كه خود در عذاب‏اند، از آنها آزار مى‏بينند، در دوزخ، به آنها آب جوش نوشانده مى‏شود و صداى آه و وا ويلا، سر مى‏دهند. دوزخيان به همديگر مى‏گويند: اينان را چه مى‏شود كه ما را آزار مى‏دهند، با اين كه خود در اذيّتيم؟! مردى آويزان در تابوتى از اَخگر؛ مردى كه معده و روده‏اش را مى‏كِشد؛ مردى كه از دهانش چرك و خونْ جارى است؛ و مردى ديگر كه گوشت او را مى‏خورَد. به آويزانِ در تابوت، گفته مى‏شود: اين دور از رحمت خدا را چه شده كه ما را ـ به رغمِ رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دور از رحمت خدا، مُرد، در حالى كه اموال مردم بر عهده‏اش بود و چيزى نداشت تا آنها را پس بدهد و راه رهايى هم نداشت و وفاى به عهد نكرد. آن گاه به آن كه روده و معده‏هايش را با خود مى‏كِشد، گفته مى‏شود: اين دور از رحمت خدا را چه شده كه ما را ـ به رغمِ رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دور از رحمت خدا، باكى نداشت كه بول به بدنش ترشّح كند. سپس به آن كه از دهانش چرك و خون جارى است، گفته مى‏شود: اين دور از رحمت خدا را چه شده كه ما را ـ به رغم رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دور از رحمت خدا، نقلِ قول مى‏كرد. به هر سخن بدى مى‏نگريست و با آن، فساد به پا مى‏كرد و آن را نقل مى‏نمود. و به آن كه گوشتش را مى‏خورَد، گفته مى‏شود: اين دورترين از رحمت را چه شده كه ما را ـ به رغمِ رنجى كه داريم ـ آزار مى‏دهد؟ مى‏گويد: اين دورترين از رحمت، با غيبت كردن، گوشت مردم را مى‏خورد و در پىِ سخن‏چينى بود.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: علما، دو دسته‏اند: عالمى كه به علمش عمل مى‏كند كه نجات‏يافته است، و عالمى كه به علمش بى‏اعتناست كه هلاك شده‏است. دوزخيان، از بوى عالم بى‏عمل، اذيّت مى‏شوند. بدترين پشيمانى و حسرت در ميان دوزخيان، از آنِ مردى است كه كسى را به سوى خدا، دعوت مى‏كند و او، آن را مى‏پذيرد و قبول مى‏كند و از خدا، اطاعت مى‏نمايد و خدا، او را به بهشت مى‏برد؛ امّا دعوت كننده را به خاطر ترك عملش و پيروى از هوس و آرزوى طولانى، به جهنّم مى‏برد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس از مسلمانى غيبت كند، روزه و وضويش باطل است و روز قيامت مى‏آيد، در حالى كه بوى گندى بدتر از بوى لاشه از دهانش خارج مى‏شود، به گونه‏اى كه اهل موقِف، از آن اذيّت مى‏شوند. اين شخص، اگر قبل از توبه بميرد، در حالى مُرده كه حرام خداوند عز و جل را حلال شمرده است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: روز قيامت، مرد زناكار، آورده مى‏شود، تا بالاى همه دوزخيان [قرار مى‏گيرد]، قطره‏اى از نرينگى‏اش مى‏چكد و دوزخيان، از گندش آزرده مى‏شوند. دوزخيان به دوزخبانان مى‏گويند: اين بوى گند كه ما را آزار داد، چيست؟ به آنان گفته مى‏شود: اين، بوى زناكار است. و زنى زناكار آورده مى‏شود. از مادينگى‏اش، قطره‏اى مى‏چكد و دوزخيان، از گند آن، آزرده مى‏شوند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس با زن مسلمان، يهودى، نصرانى و يا مجوسى ـ آزاده باشند يا كنيز ـ، زنا كند و از آن كار، توبه ننمايد و بر آن، اصرار بورزد، خداوند در قبرش، سيصد در باز مى‏كند و از آن، مارها و كژدُم‏ها و اژدهاى جهنّم، بيرون مى‏آيد. او تا روز قيامت مى‏سوزد و زمانى كه از قبرش بيرون آورده شود، مردم از گند بويش آزرده مى‏شوند و با اين و با آنچه در دنيا عمل مى‏كرده، شناخته مى‏شود، تا دستور وارد شدن به آتش مى‏گيرد.

ثواب الأعمال ـ به نقل از زيد بن على عليه ‏السلام ـ : امير مؤمنان عليه ‏السلام فرمود: «وقتى قيامت برپا شود، خداوند، بادى بدبو را به جريان مى‏اندازد كه اهل قيامت با آن، اذيّت مى‏شوند، تا جايى كه مى‏خواهد نفَس مردم را بند بياورد. منادى ندا مى‏دهد: آيا مى‏دانيد كه اين، چه بويى بود كه شما را آزرد؟ مى‏گويند: نه. ما را به سختى آزرد و به هر يك از ما، آسيبى جدّى رسانْد. گفته مى‏شود: اين، بوى زناكاران است كه با زناى بدون توبه، به محضر خدا رسيده‏اند. پس لعنتشان كنيد كه خدا، لعنتشان كند». [سپس] امير مؤمنان فرمود: «در موقف، كسى نمى‏مانَد، مگر اين كه زناكاران را لعنت مى‏كند».