حدیث دربارهچگونگى برخورد دوزخبانان با گنهكاران

امام باقر عليه ‏السلام: پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در شبى كه به آسمان برده شد، بر هر مخلوقى از مخلوقات خدا كه مى‏گذشت، خوش‏رويى و مهربانى و شادمانى را در او مى‏ديد، تا آن كه بر مخلوقى از مخلوقات خدا گذشت؛ ولى آن مخلوق به پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله توجّه نكرد و چيزى به ايشان نگفت. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله او را اخم‏كرده و ترش‏رو ديد. به جبرئيل فرمود: «اى جبرئيل! من بر هر مخلوقى از مخلوقات خدا كه گذشتم، او را خوش‏رو و مهربان و شادمان ديدم، بجز اين يكى. مگر او كيست؟». جبرئيل گفت: او مالك، دوزخبان است. پروردگارش او را اين گونه آفريده است. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «دوست دارم از او بخواهى آتش را به من نشان دهد». جبرئيل به مالك گفت: اين، محمّد پيامبر خداست و از من خواسته كه از تو بخواهم آتش را به او نشان دهى. مالك، تنوره‏اى از آن را براى پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بيرون آورد و ايشان آن را ديد. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله از آن پس، تا زمانى كه خداوند عز و جل جانش را ستاند، لبانش به خنده باز نشد.