حدیث دربارهاين كارها

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سَبعَةٌ لا يَنظُرُ اللّه‏ُ عز و جل إلَيهِم يَومَ القِيامَةِ ولا يُزَكّيهِم ولا يَجمَعُهُم مَعَ العالَمينَ، يُدخِلُهُمُ النّارَ أوَّلَ الدّاخِلينَ إلّا أن يَتوبوا، إلّا أن يَتوبوا، إلّا أن يَتوبوا، فَمَن تابَ تابَ اللّه‏ُ عَلَيهِ: النّاكِحُ يَدَهُ، وَالفاعِلُ، وَالمَفعولُ بِهِ، وَالمُدمِنُ بِالخَمرِ، وَالضّارِبُ أبَوَيهِ حَتّى يَستَغيثا، وَالمُؤذي جيرانَهُ حَتّى يَلعَنوهُ، وَالنّاكِحُ حَليلَةَ جارِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هفت نفرند كه خداوند عز و جل، روز قيامت، به آنان نمى‏نگرد و پاكشان نمى‏شمارد و با ديگر مردمان، گِردشان نمى‏آورد؛ بلكه نخستين كسانى هستند كه آنان را به آتش در مى‏آورد، مگر آن كه توبه كنند، مگر آن كه توبه كنند، مگر آن كه توبه كنند؛ و آن كه توبه كند، خداوند، توبه‏اش را مى‏پذيرد: كسى كه خودارضايى كند؛ آن كه لواط كند؛ آن كه لواط بدهد؛ باده‏گسار؛ و كسى كه پدر و مادرش را بزند، چندان كه كمك بطلبند؛ كسى كه همسايگانش را بيازارد تا جايى كه او را لعنت كنند؛ و كسى كه با ناموس همسايه‏اش زنا كند.
۱.شعب الإيمان: ج 4 ص 378 ح 5470، تفسير ابن كثير: ج 5 ص 458 كلاهما عن أنس، الفردوس: ج 2 ص 332 ح 3497 عن أنس وابن عمر، كنز العمّال: ج 16 ص 90 ح 44040.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.